Ustawa o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (2013)

Ustawa o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej 2013

Niżej prezentujemy nową ustawę o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, obowiązującą od dnia 5 czerwca 2013 r. Do pobrania w formacie PDF pod tym linkiem: ustawa_o_srodkach

Warszawa, dnia 3 czerwca 2013 r.

Poz. 628

U S T A W A
z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej 1)

Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:
1)  środki przymusu bezpośredniego używane lub wykorzystywane przez uprawnionych, o których mowa w art. 2;
2)  przypadki używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej;
3)  zasady używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej;
4)  postępowanie przed użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej i po ich użyciu
lub wykorzystaniu;
5)  dokumentowanie użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Art. 2. 1. Uprawnieni do używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej są:
1)  funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
2)  funkcjonariusze Agencji Wywiadu;
3)  funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu;
4)  funkcjonariusze celni;
5)  funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

1)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich, ustawę z dnia
18 kwietnia  1985 r.  o rybactwie  śródlądowym,  ustawę  z dnia  6 kwietnia  1990 r.  o Policji,  ustawę  z dnia  12 października  1990 r.
o Straży  Granicznej, ustawę z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, ustawę  z dnia 28 września 1991 r. o lasach, ustawę
z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie, ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny  wykonawczy, ustawę z dnia
22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych, ustawę z dnia 16 marca 2001 r.
o Biurze  Ochrony  Rządu,  ustawę  z dnia  24 sierpnia  2001 r.  o Żandarmerii  Wojskowej  i wojskowych  organach  porządkowych,
ustawę z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ustawę z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
oraz Agencji  Wywiadu, ustawę  z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym, ustawę z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze,
ustawę  z dnia  28 marca  2003 r.  o transporcie  kolejowym,  ustawę  z dnia  13 czerwca  2003 r.  o cudzoziemcach,  ustawę  z dnia
16 kwietnia  2004 r.  o ochronie  przyrody,  ustawę  z dnia  9 czerwca  2006 r.  o Służbie  Kontrwywiadu  Wojskowego  oraz  Służbie
Wywiadu Wojskowego, ustawę z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawę z dnia 20 marca 2009 r.
o bezpieczeństwie  imprez  masowych,  ustawę  z dnia  27 sierpnia  2009 r.  o Służbie  Celnej  oraz  ustawę  z dnia  9 kwietnia  2010 r.
o Służbie Więziennej.
Dziennik Ustaw  – 2 –  Poz. 628

6)  inspektorzy i pracownicy kontroli skarbowej;
7)  strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej;
8)  strażnicy Państwowej Straży Rybackiej;
9)  funkcjonariusze Policji;
10) funkcjonariusze i żołnierze Służby Kontrwywiadu Wojskowego;
11) funkcjonariusze Służby Więziennej;
12) funkcjonariusze i żołnierze Służby Wywiadu Wojskowego;
13) strażnicy straży gminnych (miejskich);
14) funkcjonariusze Straży Granicznej;
15) strażnicy Straży Leśnej;
16) strażnicy Straży Marszałkowskiej;
17) funkcjonariusze straży ochrony kolei;
18) funkcjonariusze Straży Parku;
19) żołnierze Żandarmerii Wojskowej lub wojskowych organów porządkowych;
20) pracownicy ochrony uprawnieni do użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej na
podstawie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221,
z późn. zm.
2)
);
21) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.
2. Uprawnieni do używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego są:
1)  członkowie  służby  porządkowej,  o których  mowa  w ustawie  z dnia  20 marca  2009 r.  o bezpieczeństwie  imprez
masowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 611);
2)  pracownicy zakładów poprawczych, schronisk dla nieletnich lub młodzieżowych ośrodków wychowawczych.
Art. 3. Ustawy  nie  stosuje  się  do  przymusu  bezpośredniego  lub  zasad  użycia  lub  wykorzystania  broni  palnej,
o których mowa w:
1)  ustawie  z dnia  21 listopada  1967 r.  o powszechnym  obowiązku  obrony  Rzeczypospolitej Polskiej  (Dz. U.  z 2012 r.
poz. 461, z późn. zm.
3)
);
2)  ustawie  z dnia  26 października  1982 r.  o wychowaniu  w trzeźwości  i przeciwdziałaniu  alkoholizmowi  (Dz. U.
z 2012 r. poz. 1356);
3)  ustawie  z dnia  12 października  1990 r.  o Straży  Granicznej  (Dz. U.  z 2011 r.  Nr 116,  poz. 675,  z późn.  zm.
4)
)  oraz
ustawie z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 67, z późn. zm.
5)
)
– w zakresie działań podejmowanych wobec statków morskich i powietrznych;
4)  ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375);

2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708, z 2008 r. Nr 171, poz. 1055
i Nr 180, poz. 1112, z 2009 r. Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 47, poz. 278, Nr 182, poz. 1228 i Nr 229, poz. 1496, z 2011 r. Nr 106,
poz. 622, Nr 170, poz. 1015 i Nr 171, poz. 1016, z 2012 r. poz. 908 oraz z 2013 r. poz. 628.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1101, 1407 i 1445.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 117, poz. 677, Nr 170, poz. 1015, Nr 171,
poz. 1016 i Nr 230, poz. 1371 oraz z 2012 r. poz. 627, 664, 769 i 951.
5)
Zmiany  tekstu  jednolitego  wymienionej  ustawy  zostały  ogłoszone  w Dz. U.  z  2010  r.  Nr 164,  poz.  1108 oraz  z  2011  r.  Nr 50,
poz. 255 i Nr 217, poz. 1280.
Dziennik Ustaw  – 3 –  Poz. 628

5)  ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.
6)
);
6)  ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234,
poz. 1570, z późn. zm.
7)
).
Art. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)  broni palnej – należy przez to rozumieć broń palną bojową, o której mowa w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni
i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576);
2)  doprowadzeniu – należy przez to rozumieć czynności podejmowane w celu przemieszczenia:
a)  osoby  zatrzymanej,  ujętej  lub  przymusowo  doprowadzanej  do  właściwych  organów  lub  instytucji  w trybie
i w przypadkach określonych w przepisach odrębnych,
b)  cudzoziemca pobranego ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia,
c)  cudzoziemca  do  granicy  Rzeczypospolitej  Polskiej  albo  od  tej  granicy  do  portu  lotniczego  albo  morskiego
państwa, do którego zostaje wydalony, lub państwa, w którym następuje przekazanie tego cudzoziemca do innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie decyzji właściwego organu,
d)  cudzoziemca,  któremu  odmówiono  wjazdu  na  terytorium  Rzeczypospolitej  Polskiej,  w przypadku  gdy
z wnioskiem o zapewnienie doprowadzenia tego cudzoziemca wystąpił przewoźnik;
3)  konwoju – należy przez to rozumieć przemieszczanie osób lub mienia, w tym:
a)  osób  pobranych  z zakładu  karnego,  aresztu  śledczego,  zakładu  poprawczego,  schroniska  dla  nieletnich,
młodzieżowego ośrodka wychowawczego lub policyjnej izby dziecka,
b)  osób skazanych lub tymczasowo aresztowanych przekazywanych na podstawie umów międzynarodowych,
c)  wartości pieniężnych lub innych przedmiotów wartościowych,
d)  broni, amunicji, materiałów lub środków niebezpiecznych, w tym materiałów wybuchowych, chemicznych lub
radioaktywnych,
e)  uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego,
f)  środków odurzających lub substancji psychotropowych,
g)  dokumentów lub materiałów zawierających informacje niejawne,
oraz  zespół  czynności  realizowanych  w związku  z tym  przemieszczaniem  przez  uprawnionego  do  używania  lub
wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej;
4)  obezwładnieniu  –  należy  przez  to  rozumieć  pozbawienie  swobody  ruchów  lub  spowodowanie  odwracalnej,
krótkotrwałej dysfunkcji kończyn lub zmysłów w celu wyeliminowania zagrożenia ze strony osoby lub zwierzęcia lub
przełamania oporu osoby niepodporządkowującej się poleceniom wydawanym na podstawie prawa;
5)  pododdziale zwartym – należy przez to rozumieć zorganizowaną, jednolicie dowodzoną grupę funkcjonariuszy Policji,
Straży  Granicznej,  Służby  Więziennej  lub  żołnierzy  Żandarmerii  Wojskowej,  wykonującą  działania  prewencyjne
w razie zagrożenia lub zakłócenia bezpieczeństwa albo porządku publicznego;
6)  użyciu środka przymusu bezpośredniego – należy przez to rozumieć zastosowanie środka przymusu bezpośredniego
wobec osoby;
7)  użyciu  broni  palnej  –  należy  przez  to  rozumieć  oddanie  strzału  w kierunku  osoby  z zastosowaniem  amunicji
penetracyjnej;

6)
Zmiany  tekstu  jednolitego  wymienionej  ustawy  zostały  ogłoszone  w Dz. U.  z 2004 r.  Nr 69,  poz. 625,  Nr 92,  poz. 880  i Nr 96,
poz. 959, z 2005 r. Nr 33, poz. 289 i Nr 175, poz. 1462, z 2006 r. Nr 249, poz. 1830, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 18,
poz. 97, Nr 79, poz. 668 i Nr 92, poz. 753, z 2010 r. Nr 47, poz. 278, z 2011 r. Nr 230, poz. 1373 oraz z 2012 r. poz. 908 i 985.
7)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 76, poz. 641, z 2010 r. Nr 107, poz. 679 i Nr 257, poz. 1723
oraz z 2012 r. poz. 892.
Dziennik Ustaw  – 4 –  Poz. 628

8)  ważnych obiektach, urządzeniach lub obszarach – należy przez to rozumieć podlegające ochronie:
a)  obiekty, urządzenia lub obszary:
–  istotne  dla  bezpieczeństwa  lub  obronności  państwa,  nienaruszalności  granicy  państwowej,  bezpieczeństwa
ruchu kolejowego, gospodarki lub kultury narodowej,
–  centralnych  organów  państwowych,  wymiaru  sprawiedliwości,  kontroli  skarbowej,  przedstawicielstw
dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych albo organizacji międzynarodowych,
–  podlegające  ochronie  na  podstawie  przepisów  ustawy  z dnia  16 marca  2001 r.  o Biurze  Ochrony  Rządu
(Dz. U.  z 2004 r.  Nr 163,  poz. 1712,  z późn.  zm.
8)
)  lub  ustawy  z dnia  22 sierpnia  1997 r.  o ochronie  osób
i mienia,
b)  obiekty  ujęte  w jednolitym  wykazie  obiektów,  instalacji,  urządzeń  i usług  wchodzących  w skład  infrastruktury
krytycznej,  sporządzonym  na  podstawie  art. 5b  ust. 7  pkt 1 ustawy  z dnia  26 kwietnia  2007 r.  o zarządzaniu
kryzysowym (Dz. U. Nr 89, poz. 590, z późn. zm.
9)
), oraz wchodzące w ich skład i powiązane z nimi systemy;
9)  wykorzystaniu  środka  przymusu  bezpośredniego  –  należy  przez  to  rozumieć  zastosowanie  środka  przymusu
bezpośredniego  wobec  zwierzęcia  albo  zastosowanie  go  w celu  zatrzymania,  zablokowania  lub  unieruchomienia
pojazdu lub pokonania przeszkody;
10) wykorzystaniu  broni  palnej  –  należy  przez  to  rozumieć  oddanie  strzału  z zastosowaniem  amunicji  penetracyjnej
w kierunku zwierzęcia, przedmiotu lub w innym kierunku niestwarzającym zagrożenia dla osoby.
Art. 5. Uprawniony do użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej, zwany dalej
„uprawnionym”, może użyć środka przymusu bezpośredniego lub broni palnej lub wykorzystać je do celów określonych
w niniejszej ustawie wyłącznie w zakresie realizacji zadań ustawowych podmiotu, w którym pełni służbę albo w którym
jest zatrudniony.
Art. 6. 1. Środków przymusu bezpośredniego używa się lub wykorzystuje się je w sposób niezbędny do osiągnięcia
celów  tego  użycia  lub  wykorzystania,  proporcjonalnie  do  stopnia  zagrożenia,  wybierając  środek  o możliwie  jak
najmniejszej dolegliwości.
2. Broni  palnej  używa  się  lub  wykorzystuje  się  ją  wyłącznie,  jeżeli  użycie  lub  wykorzystanie  środków  przymusu
bezpośredniego:
1)  okazało się niewystarczające do osiągnięcia celów tego użycia lub wykorzystania lub
2)  nie jest możliwe ze względu na okoliczności zdarzenia.
Art. 7. 1.  Środków  przymusu  bezpośredniego  lub  broni  palnej  używa  się  lub  wykorzystuje  się  je  w sposób
wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę.
2. Od  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu  bezpośredniego  lub  broni  palnej  należy  odstąpić,  gdy  cel  ich
użycia lub wykorzystania został osiągnięty.
3. Środków  przymusu  bezpośredniego  używa  się  lub  wykorzystuje  się  je  z zachowaniem  szczególnej  ostrożności,
uwzględniając ich właściwości, które mogą stanowić zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby.
4. Podejmując  decyzję  o użyciu  lub  wykorzystaniu  broni  palnej,  należy  postępować  ze  szczególną  rozwagą
i traktować jej użycie jako środek ostateczny.
Art. 8.  W przypadku  gdy  uzasadniają  to  okoliczności  zdarzenia,  uprawniony  może  użyć  jednocześnie  więcej  niż
jednego  środka  przymusu  bezpośredniego  lub  wykorzystać  jednocześnie  więcej  niż  jeden  taki  środek,  na  zasadach
określonych w niniejszej ustawie.

8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 210, poz. 2135, z 2006 r. Nr 104, poz. 708
i 711, z 2008 r. Nr 66, poz. 402, z 2009 r. Nr 22, poz. 120 i Nr 85, poz. 716, z 2010 r. Nr 127, poz. 857, Nr 182, poz. 1228 i Nr 238,
poz. 1578, z 2011 r. Nr 117, poz. 677, z 2012 r. poz. 664 oraz z 2013 r. poz. 444.
9)
Zmiany  wymienionej  ustawy  zostały  ogłoszone  w Dz. U.  z 2009 r.  Nr 11,  poz. 59,  Nr 65,  poz. 553,  Nr 85,  poz. 716  i Nr 131,
poz. 1076, z 2010 r. Nr 240, poz. 1600, z 2011 r. Nr 22, poz. 114 oraz z 2012 r. poz. 460, 908 i 951.
Dziennik Ustaw  – 5 –  Poz. 628

Art. 9. 1. Wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, oraz osób o widocznej
niepełnosprawności uprawniony może użyć wyłącznie siły fizycznej w postaci technik obezwładnienia.
2. W przypadku, gdy zachodzi konieczność odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie
uprawnionego lub innej osoby, a użycie siły fizycznej wobec osoby, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczające lub
niemożliwe, uprawniony może użyć innych środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej.
3. Użycie środka przymusu bezpośredniego w przypadku, o którym mowa w ust. 2, następuje z uwzględnieniem jego
właściwości oraz stanu osoby, wobec której ma być użyty.
Art. 10. 1. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej
nastąpiła  śmierć  osoby  bądź  nastąpiło  zranienie  osoby  w wyniku  użycia  lub  wykorzystania  broni  palnej,  właściwy
przełożony  lub  osoba  pełniąca  służbę  dyżurną  –  niezależnie  od  obowiązków,  o których  mowa  w art. 39  ust. 1 –
niezwłocznie zapewnia także uprawnionemu niezbędną pomoc, w szczególności psychologiczną lub prawną.
2. Pomoc prawna, o której mowa w ust. 1, polega na zwrocie kosztów poniesionych na ochronę prawną do wysokości
wynagrodzenia  jednego  obrońcy,  określonego  w przepisach  wydanych  na  podstawie  art. 16  ust. 2  i 3  oraz  art. 29
ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, z późn. zm.
10)
), jeżeli
postępowanie  karne  wszczęte  przeciwko  uprawnionemu  o czyn  popełniony  w związku  z użyciem  lub  wykorzystaniem
środków  przymusu  bezpośredniego  lub  broni  palnej,  którego  następstwem  była  śmierć  osoby  bądź  zranienie  osoby
w wyniku  użycia  lub  wykorzystania  broni  palnej,  zostało  zakończone  prawomocnym  wyrokiem  uniewinniającym  albo
orzeczeniem  o umorzeniu  postępowania  z powodu  niepopełnienia  przestępstwa  lub  braku  ustawowych  znamion  czynu
zabronionego.
Rozdział 2
Środki przymusu bezpośredniego
Art. 11. Środków przymusu bezpośredniego można użyć lub wykorzystać je w przypadku konieczności podjęcia co
najmniej jednego z następujących działań:
1)  wyegzekwowania wymaganego prawem zachowania zgodnie z wydanym przez uprawnionego poleceniem;
2)  odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność uprawnionego lub innej osoby;
3)  przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do zamachu na życie, zdrowie lub wolność uprawnionego
lub innej osoby;
4)  przeciwdziałania naruszeniu porządku lub bezpieczeństwa publicznego;
5)  przeciwdziałania bezpośredniemu zamachowi na ochraniane przez uprawnionego obszary, obiekty lub urządzenia;
6)  ochrony porządku lub bezpieczeństwa na obszarach lub w obiektach chronionych przez uprawnionego;
7)  przeciwdziałania  zamachowi  na  nienaruszalność  granicy  państwowej  w rozumieniu  art. 1 ustawy  z dnia
12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej;
8)  przeciwdziałania niszczeniu mienia;
9)  zapewnienia bezpieczeństwa konwoju lub doprowadzenia;
10) ujęcia osoby, udaremnienia jej ucieczki lub pościgu za tą osobą;
11) zatrzymania osoby, udaremnienia jej ucieczki lub pościgu za tą osobą;
12) pokonania biernego oporu;
13) pokonania czynnego oporu;
14) przeciwdziałania czynnościom zmierzającym do autoagresji.

10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 166, poz. 1317, Nr 210, poz. 1628 i Nr 216,
poz. 1676, z 2010 r. Nr 7, poz. 45, Nr 47, poz. 278, Nr 200, poz. 1326 i Nr 217, poz. 1429 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 142,
poz. 830.
Dziennik Ustaw  – 6 –  Poz. 628

Art. 12. 1. Środkami przymusu bezpośredniego są:
1)  siła fizyczna w postaci technik:
a)  transportowych,
b)  obrony,
c)  ataku,
d)  obezwładnienia;
2)  kajdanki:
a)  zakładane na ręce,
b)  zakładane na nogi,
c)  zespolone;
3)  kaftan bezpieczeństwa;
4)  pas obezwładniający;
5)  siatka obezwładniająca;
6)  kask zabezpieczający;
7)  pałka służbowa;
8)  wodne środki obezwładniające;
9)  pies służbowy;
10) koń służbowy;
11) pociski niepenetracyjne;
12) chemiczne środki obezwładniające w postaci:
a)  ręcznych miotaczy substancji obezwładniających,
b)  plecakowych miotaczy substancji obezwładniających,
c)  granatów łzawiących,
d)  innych urządzeń przeznaczonych do miotania środków obezwładniających;
13) przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej;
14) cela zabezpieczająca;
15) izba izolacyjna;
16) pokój izolacyjny;
17) kolczatka drogowa i inne środki służące do zatrzymywania oraz unieruchamiania pojazdów mechanicznych;
18) pojazdy służbowe;
19) środki przeznaczone do pokonywania zamknięć budowlanych i innych przeszkód, w tym materiały wybuchowe;
20) środki pirotechniczne o właściwościach ogłuszających lub olśniewających.
2. Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b–d, pkt 5, 7, 8 i 11–13, można wykorzystać
także wobec zwierzęcia, którego zachowanie zagraża bezpośrednio życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej osoby.
Dziennik Ustaw  – 7 –  Poz. 628

Art. 13. 1. Środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2–4 i 6, można użyć
także  prewencyjnie  w celu  zapobieżenia  ucieczce  osoby  ujętej,  doprowadzanej,  zatrzymanej,  konwojowanej  lub
umieszczonej  w strzeżonym  ośrodku,  areszcie  w celu  wydalenia  lub  osoby  pozbawionej  wolności,  a także  w celu
zapobieżenia objawom agresji lub autoagresji tych osób.
2. Środków przymusu bezpośredniego prewencyjnie nie mogą użyć uprawnieni, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20
i ust. 2 pkt 1.
Art. 14. 1. Siły fizycznej można użyć lub wykorzystać ją w przypadkach, o których mowa w art. 11.
2. Używając siły fizycznej lub wykorzystując siłę fizyczną, nie zadaje się uderzeń, chyba że uprawniony działa w celu
odparcia zamachu na życie lub zdrowie własne lub innych osób albo na mienie lub przeciwdziała ucieczce.
Art. 15. 1. Kajdanek można użyć w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–11, 13 i 14.
2. Kajdanek można użyć także na polecenie sądu lub prokuratora.
3. Kajdanek używa się w celu częściowego unieruchomienia kończyn.
4. Kajdanki zakłada się na ręce trzymane z tyłu.
5. Kajdanek zespolonych lub kajdanek zakładanych na nogi można użyć wyłącznie wobec osób:
1)  agresywnych;
2)  zatrzymanych w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z użyciem broni palnej, materiałów wybuchowych
lub innego niebezpiecznego narzędzia lub przestępstwa, o którym mowa w art. 115 § 20, art. 148 lub art. 258 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.
11)
);
3)  pozbawionych wolności.
6.  W przypadku  prewencyjnego  użycia  kajdanek  lub  gdy  w ocenie  uprawnionego  prawdopodobieństwo  podjęcia
próby ucieczki, stawiania czynnego oporu lub wystąpienia zachowania mogącego zagrażać życiu, zdrowiu lub mieniu jest
nieznaczne, kajdanki można założyć na ręce trzymane z przodu.
7. Kajdanek zakładanych na nogi używa się równocześnie z kajdankami zakładanymi na ręce.
Art. 16. 1. Kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego używa się, jeżeli użycie innych środków przymusu
bezpośredniego jest niemożliwe albo może okazać się nieskuteczne, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 3, 4, 6,
10, 11, 13 i 14.
2. Kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego jednoczęściowego używa się w celu unieruchomienia rąk.
3. Pasa obezwładniającego wieloczęściowego używa się w celu unieruchomienia osoby.
4. Użycie kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego nie może utrudniać oddychania lub tamować obiegu
krwi.
5. W przypadku użycia kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego w stosunku do nieletniego lub kobiety
o widocznej ciąży, osobie tej należy niezwłocznie zapewnić pomoc medyczną, a dalsze użycie tych środków uzależnia się
od opinii osoby udzielającej tej pomocy.

11)
Zmiany  wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z 1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931,
z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 121,
poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889
i Nr 243, poz. 2426, z 2005 r. Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz. 1479 i Nr 180,
poz. 1493, z 2006 r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592 i Nr 226, poz. 1648, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124,
poz. 859 i Nr 192, poz. 1378, z 2008 r. Nr 90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173, poz. 1080 i Nr 214, poz. 1344,
z 2009 r. Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206,
poz. 1589,  z 2010 r.  Nr 7,  poz. 46,  Nr 40,  poz. 227  i 229,  Nr 98,  poz. 625  i 626,  Nr 125,  poz. 842,  Nr 127,  poz. 857,  Nr 152,
poz. 1018  i 1021,  Nr 182,  poz. 1228,  Nr 225,  poz. 1474  i Nr 240,  poz. 1602,  z 2011 r.  Nr 17,  poz. 78,  Nr 24,  poz. 130,  Nr 39,
poz. 202, Nr 48, poz. 245, Nr 72, poz. 381, Nr 94, poz. 549, Nr 117, poz. 678, Nr 133, poz. 767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz. 1135,
Nr 217, poz. 1280, Nr 233, poz. 1381 i Nr 240, poz. 1431 oraz z 2012 r. poz. 611.
Dziennik Ustaw  – 8 –  Poz. 628

Art. 17. 1. Kasku zabezpieczającego można użyć w przypadku, o którym mowa w art. 11 pkt 14.
2. Kasku zabezpieczającego używa się  w celu zapobieżenia samookaleczeniu głowy, po uprzednim założeniu pasa
obezwładniającego jednoczęściowego lub kaftana bezpieczeństwa albo kajdanek na ręce trzymane z tyłu.
Art. 18. 1.  Siatki  obezwładniającej  można  użyć  lub  ją  wykorzystać,  jeżeli  użycie  innych  środków  przymusu
bezpośredniego jest niemożliwe albo może okazać się nieskuteczne, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2–5, 7,
10 i 11.
2. Siatki obezwładniającej używa się w celu unieruchomienia osoby lub wykorzystuje się ją w celu unieruchomienia
zwierzęcia.
3. Siatkę obezwładniającą miota się z broni palnej albo innych urządzeń albo zarzuca się ją ręcznie.
Art. 19. 1. Pałki służbowej można użyć lub wykorzystać ją w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–11 i 13.
2. Pałki służbowej nie stosuje się wobec osób:
1)  w stosunku do których użyto środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2–5,
2)  obezwładnionych wskutek użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 13
– z wyjątkiem dźwigni transportowych stosowanych przy użyciu pałki służbowej.
3. Pałki służbowej używa się do obezwładnienia osoby przez zadanie bólu fizycznego lub do zablokowania kończyn
albo wykorzystuje się ją w celu obezwładnienia zwierzęcia.
4. Pałką służbową nie zadaje się uderzeń i pchnięć w głowę, szyję, brzuch i nieumięśnione oraz szczególnie wrażliwe
części ciała, z wyjątkiem sytuacji gdy zachodzi konieczność odparcia zamachu stwarzającego bezpośrednie zagrożenie
życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby.
Art. 20. 1. Wodnych środków obezwładniających można użyć lub je wykorzystać przez zastosowanie urządzeń do
tego przeznaczonych, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1, 2, 4, 8, 12 i 13.
2. Wodnych środków obezwładniających używa się w celu krótkotrwałego obezwładnienia osoby lub wykorzystuje
się je w celu krótkotrwałego obezwładnienia zwierzęcia.
3. Wodnych środków obezwładniających można użyć także z dodatkiem środka łzawiącego lub barwiącego.
Art. 21. 1. Psa służbowego można użyć w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 5–7, 9–11 i 13.
2. Psa służbowego używa się, gdy ma założony kaganiec, chyba że:
1)  został wytresowany do działania bez kagańca;
2)  użycie psa służbowego służy do:
a)  odparcia zamachu na życie lub zdrowie uprawnionego lub innej osoby,
b)  wykonywania czynności służbowych wobec osób, w stosunku do których użycie broni palnej jest dopuszczalne
w przypadkach, o których mowa w:
–  art. 45 pkt 1 lit. a–c, pkt 2 i 3,
–  art. 45 pkt 1 lit. a–c i pkt 2 – gdy uprawnionym jest pracownik ochrony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20.
Art. 22. 1. Konia służbowego można użyć w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 4, 7, 8, 12 i 13.
2. Konia służbowego używa się do kontroli przemieszczania się grupy osób, wykorzystując jego masę.
Art. 23. 1. Pocisków niepenetracyjnych miotanych z broni palnej lub urządzeń do tego przeznaczonych można użyć
lub wykorzystać je w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2–5, 7–11 i 13.
Dziennik Ustaw  – 9 –  Poz. 628

2.  W przypadku  zbiorowego  zakłócenia  porządku  publicznego  użycie  pocisków  niepenetracyjnych  poprzedza  się
strzałem ostrzegawczym lub salwą ostrzegawczą w bezpiecznym kierunku, z wyjątkiem sytuacji, gdy miałoby to nastąpić
w pomieszczeniach, obiektach aresztu śledczego, zakładu karnego, strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia.
3. Pocisków niepenetracyjnych używa się w celu obezwładnienia osób lub wykorzystuje się w celu obezwładnienia
zwierzęcia przez zadanie bólu fizycznego, przy czym nie celuje się w głowę lub szyję.
Art. 24. 1.  Chemicznych  środków  obezwładniających  w postaci  ręcznych  miotaczy  substancji  obezwładniających,
plecakowych  miotaczy  substancji  obezwładniających,  granatów  łzawiących  oraz  innych  urządzeń  przeznaczonych  do
miotania środków obezwładniających można użyć lub wykorzystać je w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–13.
2. Chemicznych  środków  obezwładniających  używa  się  lub  wykorzystuje  się  je  w celu  krótkotrwałego  zakłócenia
orientacji przestrzennej lub obezwładnienia.
3. Chemicznych  środków  obezwładniających  nie  używa  się  wobec  osób,  w stosunku  do  których  użyto  środków,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2–5 lub 13.
Art. 25. 1. Przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej  można  użyć lub
wykorzystać je w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3, 5, 7–11 i 13.
2. Przedmiotów  przeznaczonych  do  obezwładniania  osób  za  pomocą  energii  elektrycznej  używa  się  w celu
krótkotrwałego  obezwładnienia  osoby  lub  wykorzystuje  się  w celu  krótkotrwałego  obezwładnienia  zwierzęcia,  jeżeli
użycie innych środków przymusu bezpośredniego jest niemożliwe albo może okazać się nieskuteczne.
3. Przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej nie używa się wobec osób,
w stosunku do których użyto środków, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2–5.
4. Używając  przedmiotów  przeznaczonych  do  obezwładniania  osób  za  pomocą  energii  elektrycznej,  nie  celuje  się
w głowę.
5. Użycie lub wykorzystanie przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej
o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA przez uprawnionych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13,
16,  17,  20  i 21,  wymaga  dopuszczenia  do  posiadania  tych  przedmiotów,  w rozumieniu  art. 30 ustawy  z dnia  21 maja
1999 r. o broni i amunicji.
Art. 26. 1. W celi zabezpieczającej można umieścić osobę pozbawioną wolności w celu jej czasowego odosobnienia,
w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 5, 6, 8, 9 i 12–14.
2. Osoba pozbawiona wolności nie może być umieszczona w celi zabezpieczającej na okres dłuższy niż 48 godzin.
3.  W celi  zabezpieczającej  można  umieścić  więcej  niż  jedną  osobę  pozbawioną  wolności  tylko  w przypadku,  gdy
bezpieczne odosobnienie tych osób w innych pomieszczeniach jest niemożliwe.
4. W przypadku braku możliwości umieszczenia osoby pozbawionej wolności w celi zabezpieczającej można tę osobę
umieścić w innym pomieszczeniu zapewniającym odosobnienie.
Art. 27. 1.  W izbie  izolacyjnej  można  umieścić  nieletniego  w celu  jego  czasowego  odosobnienia,  w przypadkach,
o których mowa w art. 11 pkt 2 i 14.
2. Nieletni  nie  może  być  umieszczony  w izbie  izolacyjnej  na  okres  dłuższy  niż  48 godzin,  a nieletni,  który  nie
ukończył 14 lat, na okres dłuższy niż 12 godzin.
3. Izba izolacyjna jest pomieszczeniem dźwiękochłonnym i monitorowanym.
Art. 28. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:
1)  warunki, jakim powinna odpowiadać cela zabezpieczająca oraz izba izolacyjna,  w tym ich budowę i wyposażenie,
minimalną powierzchnię pomieszczeń cel i izb oraz warunki lokalizacji tych pomieszczeń,
2)  okres przechowywania, sposób archiwizowania lub brakowania dokumentacji dotyczącej osób umieszczonych w celi
zabezpieczającej oraz izbie izolacyjnej, a także formy tej dokumentacji,
Dziennik Ustaw  – 10 –  Poz. 628

3)  warunki oraz organizację umieszczania w celi zabezpieczającej oraz izbie izolacyjnej osób
– kierując  się  potrzebą  zapewnienia  poszanowania  praw  osób,  które  są  umieszczane  w celi  zabezpieczającej  lub  izbie
izolacyjnej.
Art. 29. 1.  W pokoju  izolacyjnym  można  umieścić  cudzoziemca  przebywającego  w strzeżonym  ośrodku  w celu
czasowego odosobnienia tego cudzoziemca, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 3, 4, 6, 8 i 14.
2. Cudzoziemiec nie może być umieszczony w pokoju izolacyjnym na okres dłuższy niż 48 godzin.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)  warunki, jakim powinien odpowiadać pokój izolacyjny, w tym jego budowę i wyposażenie, minimalną powierzchnię
tego pokoju oraz warunki jego lokalizacji,
2)  okres  przechowywania,  sposób  archiwizowania  lub  brakowania  dokumentacji  dotyczącej  osób  umieszczonych
w pokoju izolacyjnym, a także formy tej dokumentacji,
3)  organizację umieszczania cudzoziemca w pokoju izolacyjnym
– kierując się potrzebą zapewnienia poszanowania praw cudzoziemców, którzy są umieszczani w pokoju izolacyjnym.
Art. 30. 1.  Kolczatkę  drogową  i inne  środki  służące  do  zatrzymywania  oraz  unieruchamiania  pojazdów
mechanicznych można wykorzystać w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 7, 10 i 11.
2. Do  środków,  o których  mowa  w ust. 1,  nie  zalicza  się  kolczatek  drogowych  połączonych  z gruntem  oraz
zintegrowanych  ze  szlabanem,  a także  innych  przedmiotów  umożliwiających  zatrzymywanie  pojazdów
wykorzystywanych na obszarach i w obiektach podlegających ochronie.
3. Środki,  o których  mowa  w ust. 1,  wykorzystuje  umundurowany  uprawniony  w celu  zatrzymania  pojazdu  albo
unieruchomienia zatrzymanego pojazdu, gdy zachodzi obawa oddalenia się go z miejsca zatrzymania.
4. Wykorzystanie środków, o których mowa w ust. 1, w celu zatrzymania pojazdu poprzedza się:
1)  sygnałem do zatrzymania pojazdu danym przez umundurowanego uprawnionego w sposób zrozumiały i widoczny dla
kierującego zatrzymywanym pojazdem;
2)  wstrzymaniem  ruchu  drogowego  w obu  kierunkach  w odległości  nie  mniejszej  niż  100 m  od  środków,  o których
mowa w ust. 1.
5.  W przypadku  blokowania  drogi  oznakowanym  pojazdem  służbowym  można  odstąpić  od  wstrzymania  ruchu
drogowego.
6. Kolczatki drogowej nie wykorzystuje się w celu zatrzymania pojazdu jednośladowego.
Art. 31. 1. Pojazd służbowy można wykorzystać w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3, 7 i 9–11, jeżeli
porusza się jako:
1)  pojazd  uprzywilejowany,  w rozumieniu  ustawy  z dnia  20 czerwca  1997 r.  –  Prawo  o ruchu  drogowym  (Dz. U.
z 2012 r. poz. 1137 i 1448);
2)  pojazd służbowy jadący w kolumnie pojazdów uprzywilejowanych.
2. Pojazd  służbowy  wykorzystuje  się  w celu  zatrzymania  lub  zablokowania  innego  pojazdu  albo  pokonania
przeszkody.
Art. 32. 1.  Środki  przeznaczone  do  pokonywania  zamknięć  budowlanych  i innych  przeszkód,  w tym  materiały
wybuchowe, można wykorzystać w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3, 5, 6, 10, 11 i 14.
2. Środki  przeznaczone  do  pokonywania  zamknięć  budowlanych  i innych  przeszkód  wykorzystuje  się  w celu
umożliwienia uprawnionym wejścia do pomieszczeń lub innych miejsc, jeżeli:
1)  użycie  lub  wykorzystanie  innych  środków  przymusu  bezpośredniego  mogłoby  powodować  zagrożenie  życia  lub
zdrowia uprawnionego lub innej osoby lub
2)  wejście uprawnionych do pomieszczeń lub innych miejsc jest niemożliwe bez wykorzystania tych środków.
Dziennik Ustaw  – 11 –  Poz. 628

Art. 33. 1.  Środków  pirotechnicznych  o właściwościach  ogłuszających  lub  olśniewających  można  użyć
w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3, 5, 6, 10, 11 i 14.
2. Do  środków  pirotechnicznych  o właściwościach  ogłuszających  lub  olśniewających  zalicza  się  w szczególności
granaty hukowo-błyskowe, także z zawartością gazu łzawiącego, petardy oraz granaty dymne.
3. Środków  pirotechnicznych  o właściwościach  ogłuszających  lub  olśniewających  używa  się  w celu  poprawy
bezpieczeństwa podczas wykonywania ustawowych zadań przez uprawnionego, w warunkach stwarzających szczególne
zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby.
4. Środki  pirotechniczne  o właściwościach  ogłuszających  lub  olśniewających  służą  do  ograniczania  możliwości
działania osób zatrzymywanych przez krótkotrwałe zakłócenie ich orientacji przestrzennej lub odwrócenie ich uwagi od
działań uprawnionego, gdy istnieje podejrzenie, że osoby te będą stawiać intensywny opór.
Art. 34. 1.  Środków  przymusu  bezpośredniego  można  użyć  po  uprzednim  bezskutecznym  wezwaniu  osoby  do
zachowania się zgodnego z prawem oraz po uprzedzeniu jej o zamiarze użycia tych środków.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy:
1)  występuje bezpośrednie zagrożenie życia, zdrowia lub wolności uprawnionego lub innej osoby lub
2)  zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem, a środków przymusu bezpośredniego używa
się prewencyjnie.
Art. 35. 1.  Decyzję  o użyciu  lub  wykorzystaniu  środków  przymusu  bezpośredniego  uprawniony  podejmuje
samodzielnie.
2. Decyzję  o użyciu  lub  wykorzystaniu  środków  przymusu  bezpośredniego  przez  uprawnionego  będącego
funkcjonariuszem Służby Więziennej podejmuje:
1)  Dyrektor Generalny Służby Więziennej;
2)  właściwy miejscowo dyrektor okręgowy Służby Więziennej;
3)  właściwy miejscowo dyrektor zakładu karnego;
4)  właściwy miejscowo dyrektor aresztu śledczego;
5)  właściwy miejscowo kierownik oddziału podległego podmiotom, o których mowa w pkt 1–4;
6)  właściwy miejscowo komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej;
7)  właściwy miejscowo komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej;
8)  osoba zastępująca podmioty, o których mowa w pkt 1–7;
9)  funkcjonariusz Służby Więziennej wyznaczony jako dowodzący – w przypadku wykonywania czynności służbowych
poza jednostką organizacyjną Służby Więziennej przez kilku funkcjonariuszy;
10) funkcjonariusz Służby Więziennej – wyłącznie w przypadku usiłowania bezpośredniego, bezprawnego zamachu na
życie  lub  zdrowie  uprawnionego  lub  innej  osoby,  usiłowania  ucieczki  przez  osobę  pozbawioną  wolności,  a także
w pościgu za nią lub osobą, która dokonała bezpośredniego, bezprawnego zamachu na obiekty zakładu karnego lub
aresztu śledczego.
3. Decyzję  o użyciu  lub  wykorzystaniu  środków  przymusu  bezpośredniego  przez  uprawnionego  będącego
pracownikiem zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich lub młodzieżowego ośrodka wychowawczego podejmuje:
1)  dyrektor  zakładu,  schroniska  lub  ośrodka,  w których  nieletni  jest  umieszczony,  albo  –  w razie  nieobecności  tego
dyrektora – zastępujący go pracownik pedagogiczny;
2)  inny  pracownik  zakładu,  schroniska  lub  ośrodka,  w których  nieletni  jest  umieszczony  –  w razie  bezpośredniego,
bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie uprawnionego lub innej osoby.
Dziennik Ustaw  – 12 –  Poz. 628

4. Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3, 4,
6, 8, pkt 12 lit. b–d oraz pkt 14 i 15, podejmują w przypadku:
1)  Policji:
a)  kierownik jednostki organizacyjnej Policji albo osoby przez niego upoważnione, a  w razie ich  nieobecności –
dyżurny jednostki,
b)  podczas konwoju, doprowadzenia  lub wykonywania innych zadań służbowych przez grupę funkcjonariuszy –
dowódca konwoju lub grupy funkcjonariuszy wykonującej doprowadzenie lub inne zadania służbowe,
c)  wobec użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 8 lub
pkt 12 lit. b–d, Komendant Główny Policji, właściwy miejscowo komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji albo
osoby przez nich upoważnione;
2)  Straży  Granicznej  –  Komendant  Główny  Straży  Granicznej,  właściwy  miejscowo  komendant  oddziału  Straży
Granicznej, komendant dywizjonu Straży Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej albo osoby przez nich
upoważnione, a w razie ich nieobecności – dyżurny operacyjny lub kierownik zmiany;
3)  Biura Ochrony Rządu – szef komórki organizacyjnej albo osoby przez niego upoważnione, a w razie ich nieobecności
– oficer operacyjny Biura Ochrony Rządu;
4)  Żandarmerii Wojskowej – Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, właściwy miejscowo komendant jednostki
organizacyjnej  Żandarmerii  Wojskowej  albo  osoby  przez  nich  upoważnione,  a  w razie  ich  nieobecności  –  oficer
dyżurny tej jednostki organizacyjnej;
5)  wojskowych organów porządkowych – właściwy miejscowo dowódca garnizonu, dowódca jednostki wojskowej albo
osoby przez nich upoważnione;
6)  Agencji  Bezpieczeństwa  Wewnętrznego  –  kierownik  właściwej  jednostki  organizacyjnej  Agencji  Bezpieczeństwa
Wewnętrznego albo osoby przez niego upoważnione;
7)  Służby  Kontrwywiadu  Wojskowego  –  kierownik  właściwej  jednostki  organizacyjnej  Służby  Kontrwywiadu
Wojskowego  albo  osoby  przez  niego  upoważnione,  a  w razie  ich  nieobecności  –  oficer  operacyjny  Służby
Kontrwywiadu Wojskowego;
8)  Straży  Marszałkowskiej  –  Komendant  Straży  Marszałkowskiej  lub  zastępca  Komendanta  Straży  Marszałkowskiej,
a w razie ich nieobecności – dowódca zmiany Straży Marszałkowskiej;
9)  kontroli  skarbowej  –  kierownik  właściwej  miejscowo  wyodrębnionej  komórki  organizacyjnej  kontroli  skarbowej,
o której  mowa  w art. 11g  ust. 1 ustawy  z dnia  28 września  1991 r.  o kontroli  skarbowej  (Dz. U.  z 2011 r.  Nr 41,
poz. 214, z późn. zm.
12)
).
5. Decyzję o użyciu środka przymusu bezpośredniego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 16, podejmuje Komendant
Główny Straży Granicznej, właściwy  miejscowo  komendant oddziału Straży Granicznej, komendant dywizjonu  Straży
Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej, kierownik strzeżonego ośrodka albo osoby przez nich upoważnione,
a w razie ich nieobecności – dyżurny operacyjny lub kierownik zmiany.
6. Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lub
4,  przez  uprawnionego  będącego  funkcjonariuszem  Centralnego  Biura  Antykorupcyjnego  podejmuje  funkcjonariusz
kierujący działaniami, w trakcie których zachodzi konieczność zastosowania tych środków.
Art. 36. 1.  W przypadku  gdy  w wyniku  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu  bezpośredniego  nastąpiło
zranienie  osoby  lub  wystąpiły  inne  widoczne  objawy  zagrożenia  życia  lub  zdrowia  tej  osoby,  uprawniony  udziela  jej
niezwłocznie pierwszej pomocy, a w razie potrzeby zapewnia wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów
świadczących medyczne czynności ratunkowe.

12)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 53, poz. 273 i Nr 230, poz. 1371, z 2012 r.
poz. 362 i 1544 oraz z 2013 r. poz. 628.
Dziennik Ustaw  – 13 –  Poz. 628

2. Uprawniony  może  odstąpić  od  udzielenia  pierwszej  pomocy,  w przypadku  gdy  zachodzi  jedna  z następujących
okoliczności:
1)  udzielenie tej pomocy może zagrozić życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu uprawnionego lub innej osoby;
2)  udzielenie tej pomocy spowodowałoby konieczność zaniechania przez uprawnionego czynności ochronnych wobec
osób, ważnych obiektów, urządzeń lub obszarów lub w ramach konwoju lub doprowadzenia;
3)  udzielenie pomocy osobie poszkodowanej zostało zapewnione przez inne osoby lub podmioty zobowiązane do jej
udzielenia.
3. W przypadku odstąpienia od udzielenia pierwszej pomocy lub gdy osoba poszkodowana sprzeciwia się udzieleniu
tej pomocy uprawniony zapewnia wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących medyczne
czynności ratunkowe.
4. Uprawniony nie może odstąpić od zapewnienia udzielenia medycznych czynności ratunkowych kobiecie ciężarnej,
wobec której użyto środków przymusu bezpośredniego.
5. W przypadku, o którym  mowa  w ust. 1, uprawniony, o którym  mowa  w art. 2 ust. 1 pkt 20 albo ust. 2 pkt 1, nie
może  odstąpić  od  udzielenia  pierwszej  pomocy,  chyba  że  zachodzi  jedna  z okoliczności,  o których  mowa  w ust. 2
pkt 1 lub 3.
Art. 37. 1.  W przypadku  gdy  w wyniku  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu  bezpośredniego  nastąpiło
zranienie osoby lub wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby albo nastąpiła jej śmierć,
zranienie albo śmierć zwierzęcia albo zniszczenie mienia, uprawniony:
1)  zabezpiecza miejsce zdarzenia, także przed dostępem osób postronnych;
2)  ustala świadków zdarzenia;
3)  powiadamia o zdarzeniu właściwego przełożonego lub osobę pełniącą służbę dyżurną.
2. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2:
1)  nie stosuje się w przypadku zniszczenia mienia na terenie jednostki organizacyjnej Służby Więziennej;
2)  można nie stosować, w przypadku gdy:
a)  zagroziłoby to życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu uprawnionego lub innej osoby,
b)  spowodowałoby to konieczność zaniechania przez uprawnionego czynności ochronnych wobec osób, ważnych
obiektów, urządzeń lub obszarów lub w ramach konwoju lub doprowadzenia
– do czasu ustania tego zagrożenia lub tej konieczności.
Art. 38. 1.  W przypadku  gdy  w wyniku  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu  bezpośredniego  przez
uprawnionego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 albo ust. 2 pkt 1:
1)  nastąpiło zranienie osoby,
2)  wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby,
3)  nastąpiła śmierć osoby,
4)  nastąpiło zniszczenie mienia,
5)  nastąpiło zranienie lub śmierć zwierzęcia
– uprawniony  jest  obowiązany  do  podjęcia  czynności,  o których  mowa  w art. 37  ust. 1  pkt 1  i 2,  oraz  powiadomienia
o zdarzeniu właściwej miejscowo jednostki organizacyjnej Policji.
2. Uprawniony,  o którym  mowa  w art. 2  ust. 1  pkt 20 albo  ust. 2  pkt 1,  może  odstąpić  od  podjęcia  czynności,
o których  mowa  w art. 37  ust. 1  pkt 1 lub  2,  w przypadku  gdy  ich  podjęcie  mogłoby  zagrozić  życiu,  zdrowiu  lub
bezpieczeństwu uprawnionego lub innej osoby.
Dziennik Ustaw  – 14 –  Poz. 628

Art. 39. 1.  W przypadku  gdy  w wyniku  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu  bezpośredniego  wystąpiły
objawy  uzasadniające  konieczność  udzielenia  osobie  kwalifikowanej  pierwszej  pomocy  lub  medycznych  czynności
ratunkowych  albo  nastąpiła  śmierć  tej  osoby  lub  wyrządzona  została  szkoda  w mieniu  znacznej  wartości,  właściwy
przełożony lub osoba pełniąca służbę dyżurną niezwłocznie:
1)  zapewnia  w razie  potrzeby  wezwanie  kwalifikowanej  pierwszej  pomocy  lub  podmiotów  świadczących  medyczne
czynności ratunkowe osobom poszkodowanym;
2)  zapewnia zabezpieczenie śladów i dowodów użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;
3)  informuje  o tym  zdarzeniu  właściwą  miejscowo  jednostkę  organizacyjną  Policji,  a  w przypadku  gdy  środków
przymusu  bezpośredniego  użył  uprawniony  będący  żołnierzem  właściwą  miejscowo  jednostkę  organizacyjną
Żandarmerii Wojskowej.
2. Przełożony uprawnionego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 5, 9, 14 albo 19, lub osoba pełniąca służbę dyżurną
powiadamia o zdarzeniu, o którym mowa w ust. 1, właściwego miejscowo prokuratora.
3. Niezależnie od obowiązków, o których mowa w ust. 1, przełożony:
1)  ustala, czy użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego nastąpiło zgodnie z prawem;
2)  niezwłoczne powiadamia właściwego przełożonego.
Art. 40. 1. O użyciu środków przymusu bezpośredniego wobec nieletniego umieszczonego w młodzieżowym ośrodku
wychowawczym,  zakładzie  poprawczym  albo  schronisku  dla  nieletnich  dyrektor  placówki  niezwłocznie  powiadamia
sędziego rodzinnego sprawującego nadzór nad tą placówką, sąd rodzinny wykonujący środek wychowawczy albo środek
poprawczy lub organ, do którego dyspozycji pozostaje nieletni umieszczony w schronisku dla nieletnich.
2.  O użyciu  środków  przymusu  bezpośredniego  wobec  nieletniego  umieszczonego  w policyjnej  izbie  dziecka
kierownik izby powiadamia sędziego rodzinnego sprawującego nadzór nad wykonywaniem czynności, o których mowa
w art. 37, art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2010 r.
Nr 33,  poz. 178,  z późn.  zm.
13)
),  a przypadku,  o którym  mowa  w art. 40a  tej  ustawy,  powiadamia  sąd  rodzinny,  na
obszarze właściwości którego znajduje się policyjna izba dziecka.
Art. 41. Środki przymusu bezpośredniego mogą być użyte lub wykorzystane przez pododdział zwarty.
Art. 42. 1. Zgody na użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty udzielają
w przypadku:
1)  Policji – Komendant Główny Policji, właściwy miejscowo komendant wojewódzki (Stołeczny) albo osoby przez nich
upoważnione;
2)  Straży  Granicznej  –  Komendant  Główny  Straży  Granicznej,  właściwy  miejscowo  komendant  oddziału  Straży
Granicznej albo osoby przez nich upoważnione;
3)  Służby  Więziennej  –  Dyrektor  Generalny  Służby  Więziennej,  właściwy  miejscowo  dyrektor  okręgowy  Służby
Więziennej,  właściwy  miejscowo  dyrektor  zakładu  karnego  albo  aresztu  śledczego  albo  osoby  przez  nich
upoważnione;
4)  Żandarmerii Wojskowej – Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, właściwy miejscowo komendant oddziału
Żandarmerii Wojskowej albo osoby przez nich upoważnione.
2. Zgody  na  użycie  lub  wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  przez  pododdział  zwarty  może  udzielić
także jego dowódca, gdy zwłoka w użyciu lub wykorzystaniu tych środków groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem
dla  życia  lub  zdrowia  uprawnionego,  innej  osoby  lub  mienia  lub  niebezpieczeństwem  zamachu  na  ważne  obiekty,
urządzenia lub obszary.
Art. 43. 1. Użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty następuje na rozkaz
dowódcy tego pododdziału.

13)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654, Nr 149, poz. 887 i Nr 191,
poz. 1134 oraz z 2012 r. poz. 579.
Dziennik Ustaw  – 15 –  Poz. 628

2. Bezpośrednio przed wydaniem rozkazu użycia środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty jego
dowódca wzywa do zachowania zgodnego z prawem, w szczególności do porzucenia broni lub innego niebezpiecznego
przedmiotu  lub  do  zaniechania  stosowania  przemocy,  a następnie  uprzedza  o możliwości  użycia  środków  przymusu
bezpośredniego w przypadku niepodporządkowania się temu wezwaniu.
3.  W przypadku  braku  możliwości  nawiązania  kontaktu  z dowódcą  lub  w sytuacji  zagrażającej  życiu  lub  zdrowiu
uprawnionego  lub  innej  osoby  uprawniony  wchodzący  w skład  pododdziału  zwartego  może  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego lub wykorzystać te środki na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
4. Zaprzestanie użycia środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty następuje na rozkaz dowódcy lub
niezwłocznie po osiągnięciu zamierzonego celu.
Art. 44. 1.  W przypadku  gdy  w wyniku  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu  bezpośredniego  przez
pododdział zwarty:
1)  nastąpiło zranienie osoby,
2)  wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby,
3)  nastąpiła śmierć osoby,
4)  nastąpiło zniszczenie mienia,
5)  nastąpiło zranienie lub śmierć zwierzęcia
– stosuje się przepisy art. 39.
2.  O zdarzeniach,  o których  mowa  w ust. 1  pkt 1–4,  dowódca  niezwłocznie  powiadamia  organ  lub  osobę,  która
udzieliła  zgody  na  użycie  środków  przymusu  bezpośredniego,  albo  osobę  pełniącą  służbę  dyżurną,  a  w przypadku,
o którym mowa w art. 42 ust. 2, dowódca pododdziału zwartego powiadamia właściwy podmiot, o którym mowa w art. 42
ust. 1.
Rozdział 3
Broń palna
Art. 45. Broni palnej można użyć, gdy zaistnieje co najmniej jeden z następujących przypadków:
1)  konieczność odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na:
a)  życie,  zdrowie  lub  wolność  uprawnionego  lub  innej  osoby  albo  konieczność  przeciwdziałania  czynnościom
zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu,
b)  ważne  obiekty,  urządzenia  lub  obszary  albo  konieczność  przeciwdziałania  czynnościom  zmierzającym
bezpośrednio do takiego zamachu,
c)  mienie, który stwarza jednocześnie bezpośrednie zagrożenie życia, zdrowia lub wolności uprawnionego lub innej
osoby, albo konieczność przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu,
d)  nienaruszalność granicy państwowej przez osobę, która wymusza przekroczenie granicy państwowej przy użyciu
pojazdu, broni palnej lub innego niebezpiecznego przedmiotu,
e)  bezpieczeństwo konwoju lub doprowadzenia;
2)  konieczność przeciwstawienia się osobie:
a)  niepodporządkowującej  się  wezwaniu  do  natychmiastowego  porzucenia  broni,  materiału  wybuchowego  lub
innego niebezpiecznego przedmiotu, którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu lub wolności uprawnionego
lub innej osoby,
b)  która usiłuje bezprawnie odebrać broń palną uprawnionemu lub innej osobie uprawnionej do jej posiadania;
3)  bezpośredni pościg za osobą, wobec której:
a)  użycie broni palnej było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt 1 lit. a–d i pkt 2,
Dziennik Ustaw  – 16 –  Poz. 628

b)  istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełniła przestępstwo, o którym mowa w art. 115 § 20, art. 148, art. 156 § 1,
art. 163–165, art. 197, art. 252 i art. 280–282 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny;
4)  konieczność:
a)  ujęcia osoby:
–  wobec której użycie broni palnej było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt 1 lit. a–d i pkt 2,
–  wobec  której  istnieje  uzasadnione  podejrzenie,  że  popełniła  przestępstwo,  o którym  mowa  w art. 115 § 20,
art. 148, art. 156 § 1, art. 163–165, art. 197, art. 252 i art. 280–282 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
karny,
–  dokonującej zamachu, o którym mowa w pkt 1 lit. d lub e,
–  jeżeli schroniła się w miejscu trudno dostępnym, a z okoliczności zdarzenia wynika, że może użyć broni palnej
lub innego niebezpiecznego przedmiotu,
b)  ujęcia  lub  udaremnienia  ucieczki  osoby  zatrzymanej,  tymczasowo  aresztowanej  lub  odbywającej  karę
pozbawienia wolności, jeżeli:
–  ucieczka tej osoby stwarza zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby,
–  istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba ta może użyć materiałów wybuchowych, broni palnej lub innego
niebezpiecznego przedmiotu,
–  pozbawienie  wolności  nastąpiło  w związku  z uzasadnionym  podejrzeniem  lub  stwierdzeniem  popełnienia
przestępstwa, o którym mowa w art. 115 § 20, art. 148, art. 156 § 1, art. 163–165, art. 197, art. 252 i art. 280–282
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny,
c)  ujęcia  lub  udaremnienia  ucieczki  osoby  zatrzymanej,  tymczasowo  aresztowanej  lub  odbywającej  karę
pozbawienia  wolności  w związku  z uzasadnionym  podejrzeniem  lub  stwierdzeniem  popełnienia  lub
przygotowania do popełnienia przestępstwa, o którym mowa w:
–  art.  5  ust. 1  pkt 2 ustawy  z dnia  24 maja  2002 r.  o Agencji  Bezpieczeństwa  Wewnętrznego  oraz  Agencji
Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.
14)
),
–  art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r.
poz. 621, 627 i 664),
–  art.  5  ust. 1  pkt 1 ustawy  z dnia  9 czerwca  2006 r.  o Służbie  Kontrwywiadu  Wojskowego  oraz  Służbie
Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 709, z późn. zm.
15)
);
5)  konieczność udaremnienia ucieczki osoby pozbawionej wolności z aresztu śledczego lub zakładu karnego oraz osoby
konwojowanej lub doprowadzanej, a także pościg za tą osobą.
Art. 46. 1. Broń palna nie może być użyta lub wykorzystana przez pododdział zwarty.
2.  W sytuacji  zagrażającej  życiu  lub  zdrowiu  uprawnionego  lub  innej  osoby  uprawniony  wchodzący  w skład
pododdziału zwartego może użyć broni palnej lub wykorzystać ją na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Art. 47. Broń  palną  można  wykorzystać  w przypadku  konieczności  podjęcia  co  najmniej  jednego  z następujących
działań:
1)  zatrzymanie  pojazdu,  jeżeli  jego  działanie  zagraża  życiu  lub  zdrowiu  uprawnionego  lub  innej  osoby  lub  stwarza
zagrożenie dla ważnych obiektów, urządzeń lub obszarów;

14)
Zmiany  tekstu  jednolitego  wymienionej  ustawy  zostały  ogłoszone  w Dz. U.  z 2010 r.  Nr 182,  poz. 1228  i Nr 238,  poz. 1578,
z 2011 r. Nr 53, poz. 273, Nr 84, poz. 455, Nr 117, poz. 677 i Nr 230, poz. 1371 oraz z 2012 r. poz. 627 i 908.
15)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 218, poz. 1592, z 2007 r. Nr 25, poz. 162, z 2009 r. Nr 85,
poz. 716, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228, z 2011 r. Nr 22, poz. 114, Nr 53, poz. 273 i Nr 84, poz. 455 oraz z 2012 r. poz. 707.
Dziennik Ustaw  – 17 –  Poz. 628

2)  pokonanie przeszkody:
a)  uniemożliwiającej lub utrudniającej ujęcie osoby albo ratowanie życia lub zdrowia uprawnionego, innej osoby lub
ratowanie mienia,
b)  w  przypadku  naruszenia  porządku  lub  bezpieczeństwa  publicznego  przez  osobę  pozbawioną  wolności,
zatrzymaną lub umieszczoną w strzeżonym ośrodku albo areszcie w celu wydalenia;
3)  zaalarmowanie lub wezwanie pomocy;
4)  neutralizacja przedmiotów lub urządzeń mogących stwarzać niebezpieczeństwo wybuchu, powodujących jednocześnie
bezpośrednie zagrożenie zdrowia lub życia uprawnionego lub innej osoby;
5)  unieszkodliwienie zwierzęcia, którego zachowanie zagraża bezpośrednio życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej
osoby;
6)  oddanie strzału ostrzegawczego.
Art. 48. 1. Przed użyciem broni palnej uprawniony podejmuje następujące działania:
1)  identyfikuje  swoją  formację  albo  służbę  okrzykiem  przez  wskazanie  jej  pełnej  nazwy  lub  ustawowego  skrótu,  a
w przypadku uprawnionego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 – okrzykiem: „Ochrona!”;
2)  wzywa osobę do zachowania zgodnego z prawem, a w szczególności do:
a)  natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego przedmiotu, którego użycie może zagrozić życiu,
zdrowiu lub wolności uprawnionego lub innej osoby,
b)  zaniechania ucieczki,
c)  odstąpienia od użycia przemocy.
2. W przypadku niepodporządkowania się wezwaniom, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uprawniony uprzedza o użyciu
broni palnej okrzykiem:  „Stój, bo strzelam!”, a jeżeli  wezwanie to okaże  się  nieskuteczne, oddaje strzał ostrzegawczy
w bezpiecznym kierunku.
3. Od procedury, o której mowa w ust. 1 i 2, lub jej poszczególnych elementów, w szczególności od oddania strzału
ostrzegawczego,  można  odstąpić,  jeżeli  ich  zrealizowanie  groziłoby  bezpośrednim  niebezpieczeństwem  dla  życia  lub
zdrowia uprawnionego lub innej osoby.
4. Przed rozpoczęciem konwoju lub doprowadzenia uprawniony uprzedza osobę pozbawioną wolności, w stosunku do
której zgodnie z art. 45 pkt 4 lit. b i c możliwe jest użycie broni palnej, o możliwości użycia w stosunku do niej broni
palnej w przypadku podjęcia przez nią próby ucieczki.
Art. 49. 1. Do postępowania po użyciu lub wykorzystaniu broni palnej stosuje się przepisy art. 36 ust. 1–4, art. 37
ust. 1 i 2 pkt 2, art. 38 oraz art. 39.
2. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania broni palnej nastąpiło zranienie osoby lub wystąpiły inne
widoczne  objawy  zagrożenia  życia  lub  zdrowia  tej  osoby,  uprawniony,  o którym  mowa  w art. 2  ust. 1  pkt 20,  może
odstąpić od udzielenia pierwszej pomocy, jeżeli:
1)  udzielenie tej pomocy może zagrozić życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu uprawnionego lub innej osoby;
2)  udzielenie pomocy osobie poszkodowanej zostało zapewnione przez inne osoby lub podmioty zobowiązane do jej
udzielenia.
3. W przypadku odstąpienia od udzielenia pierwszej pomocy lub gdy osoba poszkodowana sprzeciwia się udzieleniu
tej pomocy uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20, zapewnia wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub
podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe.
Art. 50.  O każdym  przypadku  użycia  lub  wykorzystania  broni  palnej  uprawniony  niezwłocznie  powiadamia
przełożonego lub osobę pełniącą służbę dyżurną, a uprawniony, o którym  mowa  w art. 2 ust. 1 pkt 20, także  właściwą
miejscowo jednostkę organizacyjną Policji.
Dziennik Ustaw  – 18 –  Poz. 628

Rozdział 4
Dokumentowanie użycia i wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej
Art. 51. 1.  Uprawniony  dokumentuje  w notatce  użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni
palnej.
2. Uprawniony przekazuje notatkę przełożonemu w przypadku użycia lub wykorzystania:
1)  środków  przymusu  bezpośredniego  –  gdy  skutkiem  tego  użycia  lub  wykorzystania  było  zranienie  osoby  lub
wystąpienie  innych  widocznych  objawów  zagrożenia  życia  lub  zdrowia  tej  osoby  albo  jej  śmierć,  zranienie  albo
śmierć zwierzęcia albo zniszczenie mienia;
2)  broni palnej – niezależnie od skutku tego użycia lub wykorzystania.
3. W przypadku użycia środka przymusu bezpośredniego wobec nieletniego umieszczonego w zakładzie poprawczym,
schronisku dla nieletnich, młodzieżowym ośrodku wychowawczym lub policyjnej izbie dziecka uprawniony każdorazowo
przekazuje przełożonemu notatkę, niezależnie od rodzaju i skutku użycia środka przymusu bezpośredniego.
4. Uprawniony  może  dokumentować  w notatniku  służbowym  użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu
bezpośredniego i broni palnej, gdy nie nastąpiły skutki, o których mowa w ust. 2 pkt 1.
Art. 52. 1.  Uprawniony,  o którym  mowa  w art. 2  ust. 1  pkt 11,  nie  dokumentuje  prewencyjnego  użycia  lub
wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, chyba że skutkowało to zranieniem osoby lub wystąpieniem innych
widocznych objawów zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby albo jej śmiercią lub szkodą w mieniu.
2. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty jego dowódca dokumentuje
niezwłocznie  po  zakończeniu  działań  tego  pododdziału,  w trakcie  których  nastąpiło  to  użycie  lub  wykorzystanie,
sporządzając notatkę, którą przekazuje organowi lub osobie, która udzieliła zgody na użycie tych środków.
3. Uprawniony,  o którym  mowa  w art. 46  ust. 2,  dokumentuje  użycie  broni  palnej  na  zasadach  określonych
w niniejszej ustawie.
Art. 53. Po  sporządzeniu  notatki  uprawniony,  o którym  mowa  w art. 2  ust. 1  pkt 20,  przekazuje  ją  w celu
umieszczenia w ewidencji, o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.
Art. 54. 1.  W przypadku  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu  bezpośredniego,  którego  skutkiem  było
zranienie osoby lub  wystąpienie innych  widocznych objawów zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby albo jej śmierć,
zranienie albo śmierć zwierzęcia albo zniszczenie mienia, notatka zawiera:
1)  służbowe dane identyfikacyjne uprawnionego;
2)  określenie czasu i miejsca użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;
3)  następujące dane osoby, wobec której użyto środków przymusu bezpośredniego:
a)  imię i nazwisko,
b)  serię i numer dokumentu tożsamości,
c)  datę urodzenia,
d)  w przypadku osoby osadzonej w zakładzie karnym albo areszcie śledczym – dane, o których mowa w lit. a i c,
oraz imię ojca;
4)  określenie celu użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;
5)  informację o przyczynie użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;
6)  określenie użytych lub wykorzystanych środków przymusu bezpośredniego i sposób ich użycia;
7)  opis czynności zrealizowanych przed użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i po użyciu lub
wykorzystaniu tych środków;
Dziennik Ustaw  – 19 –  Poz. 628

8)  opis skutków użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;
9)  informację o udzieleniu pierwszej pomocy i jej zakresie lub zapewnieniu wezwania kwalifikowanej pierwszej pomocy
lub podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe;
10) następujące dane ustalonych świadków zdarzenia:
a)  imię i nazwisko oraz serię i numer dokumentu tożsamości albo
b)  służbowe dane identyfikacyjne, jeżeli świadkiem zdarzenia był uprawniony;
11) podpis uprawnionego.
2. Jeżeli  uzyskanie  danych,  o których  mowa  w ust. 1  pkt 3,  było  niemożliwe,  w notatce  podaje  się  przyczyny  ich
nieumieszczenia.
3.  W przypadku  gdy  w wyniku  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu  bezpośredniego  nie  nastąpiły  skutki,
o których mowa w ust. 1, notatka zawiera tylko informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1–6 i 11 oraz ust. 2.
Art. 55. 1. W przypadku broni palnej do treści notatki stosuje się przepisy:
1)  art. 54 ust. 1 i 2, jeżeli notatka dokumentuje użycie broni palnej;
2)  art. 54 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7 i 11, jeżeli notatka dokumentuje wykorzystanie broni palnej.
2. Notatka  dokumentująca  użycie  lub  wykorzystanie  broni  palnej  zawiera  także  określenie  nazwy,  typu  i numeru
seryjnego użytej lub wykorzystanej broni palnej oraz rodzaju i ilości użytej amunicji.
Art. 56. W przypadku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty do treści
notatki sporządzanej przez jego dowódcę stosuje się przepisy art. 54 ust. 1 pkt 1–3, 5, 6, 8, 10 i 11 oraz uwzględnia się
w niej:
1)  informację o organie lub osobie, która udzieliła zgody na użycie tych środków;
2)  opis postępowania poprzedzającego użycie lub wykorzystanie tych środków;
3)  określenie sposobu realizacji działań podjętych w sytuacji, gdy wszelka zwłoka w użyciu lub wykorzystaniu środków
przymusu bezpośredniego groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia uprawnionego lub innej
osoby, mienia lub niebezpieczeństwem dokonania zamachu na ważne obiekty, urządzenia lub obszary;
4)  informację o liczebności pododdziału zwartego.
Rozdział 5
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 57.  W ustawie  z dnia  26 października  1982 r.  o postępowaniu  w sprawach  nieletnich  (Dz. U.  z 2010 r.  Nr 33,
poz. 178, z późn. zm.
16)
) wprowadza się następujące zmiany:
1)  w dziale IV tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie:
„Użycie  środków  przymusu  bezpośredniego  wobec  nieletniego  umieszczonego  w zakładzie  poprawczym,
w schronisku dla nieletnich, młodzieżowym ośrodku wychowawczym”;
2)  art. 95a otrzymuje brzmienie:
„Art. 95a. § 1. W razie bezskuteczności środków oddziaływania psychologiczno-pedagogicznego, w przypadkach,
o których  mowa  w art. 11  pkt 1–3,  6,  8,  10 i 12–14 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  wobec  nieletniego  umieszczonego  w zakładzie  poprawczym,
schronisku dla nieletnich lub młodzieżowym ośrodku wychowawczym można użyć środka przymusu bezpośredniego
w postaci siły fizycznej.

16)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654, Nr 149, poz. 887 i Nr 191,
poz. 1134 oraz z 2012 r. poz. 579.
Dziennik Ustaw  – 20 –  Poz. 628

§ 2. Wobec nieletniego umieszczonego w zakładzie poprawczym lub schronisku dla nieletnich, gdy użycie siły
fizycznej jest niewystarczające, w przypadku usiłowania targnięcia się tego nieletniego na życie lub zdrowie własne
albo  innej  osoby,  można  użyć  środków  przymusu  bezpośredniego,  o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 3,  4 lub
15 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
§ 3. Użycie i dokumentowanie użycia środków przymusu bezpośredniego odbywa się na zasadach określonych
w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.”;
3)  uchyla się art. 95b;
4)  w art. 95c uchyla się § 1.
Art. 58.  W ustawie  z dnia  18 kwietnia  1985 r.  o rybactwie  śródlądowym  (Dz. U.  z 2009 r.  Nr 189,  poz. 1471  oraz
z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 200, poz. 1322) wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 23 pkt 10 i 11 otrzymują brzmienie:
„10) noszenia broni palnej krótkiej i broni sygnałowej;
11)  noszenia  kajdanek  zakładanych  na  ręce,  ręcznych  miotaczy  substancji  obezwładniających,  pałki  służbowej
i przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej.”;
2)  w art. 23a:
a)  ust. 1–3 otrzymują brzmienie:
„1.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11  pkt 1–3  i 8–14 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach
przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  strażnik  Państwowej  Straży  Rybackiej  może  użyć
środków  przymusu  bezpośredniego,  o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 1,  pkt 2  lit. a,  pkt 7,  9,  pkt 12
lit. a i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, 3, 5 i 6 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, strażnik Państwowej Straży Rybackiej może
użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
3. Użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  oraz  dokumentowanie  tego
użycia  i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej.”,
b)  uchyla się ust. 4,
c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Do  wykonywania  przez  strażnika  Państwowej  Straży  Rybackiej  czynności,  o których  mowa  w art. 23,
stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.”,
d)  uchyla się ust. 7,
e)  ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„8. Na sposób przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 23, przysługuje zażalenie do prokuratora.”,
f)  ust. 10 otrzymuje brzmienie:
„10. Minister  właściwy  do  spraw  rybołówstwa  w porozumieniu  z ministrem  właściwym  do  spraw
wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki:
1)  współdziałania  Państwowej  Straży  Rybackiej  z Policją  –  mając  na  względzie  ustawowe  zadania  tych
podmiotów oraz konieczność zapewnienia poprawnej i skutecznej współpracy;
2)  posiadania,  przechowywania  i ewidencjonowania  broni  palnej  i sygnałowej  oraz  amunicji  do  niej  oraz
środków przymusu bezpośredniego, a także sprawowania przez Policję nadzoru w tym zakresie nad Strażą –
mając  na  względzie  konieczność  uniemożliwienia  dostępu  do  broni,  amunicji  i środków  przymusu
bezpośredniego osobom trzecim, potrzebę ochrony ewidencji przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub utratą,
a także zapewnienie efektywnego nadzoru nad Strażą.”.
Dziennik Ustaw  – 21 –  Poz. 628

Art. 59. W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze  zm.
17)
) wprowadza się
następujące zmiany:
1)  art. 16 otrzymuje brzmienie:
„Art. 16. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628), policjanci mogą użyć środków przymusu bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–13 i 17–20 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a i b oraz w art. 47 ustawy z dnia
24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  policjanci  mogą  użyć  broni  palnej  lub  ją
wykorzystać.
3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
2)  po art. 16 dodaje się art. 16a w brzmieniu:
„Art. 16a. Wobec  nieletniego  doprowadzonego  do  policyjnej  izby  dziecka,  w przypadkach,  o których  mowa
w art. 11  pkt 1–3,  8  i 10–14 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,
policjanci mogą użyć środka przymusu bezpośredniego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, pkt 3, 4,
6, 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy.”;
3)  uchyla się art. 17;
4)  w art. 18:
a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego, zwłaszcza poprzez
sprowadzenie:
1)  niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,
2)  bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,
3)  bezpośredniego  zagrożenia  obiektów  lub  urządzeń  ważnych  dla  bezpieczeństwa  lub  obronności  państwa,
siedzib centralnych organów państwowych albo wymiaru sprawiedliwości, obiektów gospodarki lub kultury
narodowej oraz przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych albo organizacji
międzynarodowych,  a także  obiektów  dozorowanych  przez  uzbrojoną  formację  ochronną  utworzoną  na
podstawie odrębnych przepisów,
4)  zagrożenia  przestępstwem  o charakterze  terrorystycznym  bądź  jego  dokonania  w stosunku  do  obiektów
mających  szczególne  znaczenie  dla  bezpieczeństwa  lub  obronności  państwa,  bądź  mogącym  skutkować
niebezpieczeństwem dla życia ludzkiego
–    jeżeli  użycie  oddziałów  i pododdziałów  Policji  okaże  się  niewystarczające,  do  pomocy  oddziałom
i pododdziałom Policji mogą być użyte oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane
dalej „Siłami Zbrojnymi”.”,
b)  uchyla się ust. 2,
c)  ust. 3–5 otrzymują brzmienie:
„3. Użycie  Sił  Zbrojnych,  w przypadkach  o których  mowa  w ust. 1,  następuje  na  podstawie  postanowienia
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wydanego na wniosek Prezesa Rady Ministrów.
4. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielona również w formie prowadzonego samodzielnie przez
oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych przeciwdziałania zagrożeniu bądź dokonaniu przestępstwa, o którym mowa
w ust. 1  pkt 4,  w przypadku  gdy  oddziały  i pododdziały  Policji  nie  dysponują  możliwościami  skutecznego
przeciwdziałania tym zagrożeniom.
5. W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję o udzieleniu pomocy, o której mowa w ust. 1 i 4, podejmuje
Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, określający zakres i formę
pomocy, zawiadamiając o niej niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów.”,

17)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 217, poz. 1280 i Nr 230, poz. 1371 oraz
z 2012 r. poz. 627, 664, 908, 951 i 1529.
Dziennik Ustaw  – 22 –  Poz. 628

d)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. Żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych kierowanych do pomocy oddziałom i pododdziałom
Policji  przysługują  w zakresie  niezbędnym  do  wykonywania  ich  zadań,  wobec  wszystkich  osób,  uprawnienia
policjantów  określone  w art. 15  i art. 16.  Korzystanie  z tych  uprawnień  następuje  na  zasadach  i  w trybie
określonych dla policjantów.”,
e)  w ust. 8 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2)  sposób  koordynowania  działań  podejmowanych  przez  Policję  i Siły  Zbrojne  w formie  określonej  w ust. 1
i 4;”;
5)  w art. 18a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2.  W wypadku,  o którym  mowa  w ust. 1,  żołnierzom  Żandarmerii  Wojskowej  przysługują,  w zakresie
niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16.
Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.”;
6)  w art. 18b ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Funkcjonariuszom  Straży  Granicznej  skierowanym  do  wykonywania  zadań  służbowych  polegających  na
udzielaniu  pomocy  Policji  przysługują,  w zakresie  niezbędnym  do  wykonywania  zadań,  uprawnienia  policjantów
określone  w art. 15  ust. 1  pkt 1–3  i 4–5a  oraz  art. 16,  z wyjątkiem  uprawnienia  do  używania  lub  wykorzystywania
wodnych środków obezwładniających. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla
policjantów.”;
7)  w art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Osobom,  które  stosownie  do  przepisów  o powszechnym  obowiązku  obrony  odbywają  ćwiczenia
w jednostkach  organizacyjnych  podległych  ministrowi  właściwemu  do  spraw  wewnętrznych  na  podstawie
przydziałów  organizacyjno-mobilizacyjnych,  przysługują  w zakresie  przydzielonych  im  zadań  uprawnienia
policjantów określone w art. 15 i art. 16.”.
Art. 60.  W ustawie  z dnia  12 października  1990 r.  o Straży  Granicznej  (Dz. U.  z 2011 r.  Nr 116,  poz. 675,  z późn.
zm.
18)
) wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 11 w ust. 1 pkt 2b otrzymuje brzmienie:
„2b) pełnienia  wart  ochronnych  na  pokładzie  statku  powietrznego  oraz  stosowania  niezbędnych  środków,  łącznie
z użyciem  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  w celu  unieszkodliwienia  osoby,  która  stanowi
bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa lotu, zdrowia lub życia pasażerów lub członków załogi;”;
2)  tytuł rozdziału 5 otrzymuje brzmienie:
„Użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej”;
3)  art. 23 otrzymuje brzmienie:
„Art. 23. 1.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  funkcjonariusze  mogą  użyć  środków  przymusu  bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–7, pkt 9–11, pkt 12 lit. a, c i d, pkt 13 i 16–20 tej ustawy, lub wykorzystać te
środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1–3 i pkt 4 lit. a i b oraz w art. 47 ustawy z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
4)  uchyla się art. 24.

18)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 117, poz. 677, Nr 170, poz. 1015, Nr 171,
poz. 1016 i Nr 230, poz. 1371 oraz z 2012 r. poz. 627, 664, 769 i 951.
Dziennik Ustaw  – 23 –  Poz. 628

Art. 61. W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214, z późn. zm.
19)
)
wprowadza się następujące zmiany:
1)  tytuł rozdziału 2a otrzymuje brzmienie:
„Uprawnienia kontroli skarbowej”;
2)  w art. 11a:
a)  w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„3a) przeprowadzania  doprowadzenia,  o którym  mowa  w art. 4  pkt 2  lit.  a ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628), lub konwoju, o którym mowa w art. 4
pkt 3 tej ustawy;”,
b)  dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„5. Inspektorzy i pracownicy wykonujący zadania w zakresie przeprowadzania doprowadzenia lub konwoju,
jeżeli  jest  to  niezbędne  dla  zapewnienia  bezpieczeństwa  tego  doprowadzenia  lub  konwoju,  mają  prawo
wydawania poleceń określonego zachowania się.”;
3)  uchyla się art. 11d–11e;
4)  art. 11f otrzymuje brzmienie:
„Art. 11f. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3 i 8–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  inspektorzy  i pracownicy  mogą  użyć  środków  przymusu  bezpośredniego,
o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 1,  pkt 2  lit. a,  pkt 7,  pkt 12  lit. a,  pkt 13  i 18 tej  ustawy,  oraz  środków
przeznaczonych  do  pokonywania  zamknięć  budowlanych  i innych  przeszkód,  z wyłączeniem  materiałów
wybuchowych, lub wykorzystać te środki.
2. Inspektorzy i pracownicy mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać:
1)  w przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a, b, e i pkt 2 oraz art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3–6 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej;
2)  w  bezpośrednim  pościgu  za  osobą,  wobec  której  użycie  broni  palnej  było  dopuszczalne  w przypadkach
określonych  w art. 45  pkt 1  lit.  a i pkt 2 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego
i broni palnej;
3)  w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, jeżeli ucieczka tej osoby stwarza zagrożenie życia
lub zdrowia inspektora, pracownika lub innej osoby lub istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba zatrzymana
może użyć materiałów wybuchowych, broni palnej lub innego niebezpiecznego przedmiotu.
3.  W broń  palną  może  być  wyposażony,  przeszkolony  w zakresie  związanym  z jej  używaniem,  inspektor
i pracownik zatrudniony w wyodrębnionej komórce, o której mowa w art. 11g ust. 1.
4. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
5)  w art. 11g ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Uprawnienia, o których mowa w art. 11a ust. 1 pkt 2, 3 i 3a oraz art. 11f ust. 1 i 2, przysługują inspektorom
i pracownikom  zatrudnionym  w wyodrębnionych  komórkach  organizacyjnych  kontroli  skarbowej.  Inspektorom
i pracownikom tym przysługuje umundurowanie służbowe i broń służbowa. Art. 11f ust. 4 stosuje się odpowiednio.”;
6)  w art. 37a ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Pracownikom  wywiadu  skarbowego  przysługuje  prawo  do  użycia  lub  wykorzystania  środków  przymusu
bezpośredniego oraz posiadania i użycia lub wykorzystania broni palnej. Art. 11f ust. 1, 2 i 4 oraz przepisy wydane na
podstawie art. 11g ust. 4 – w zakresie przydziału broni służbowej – stosuje się odpowiednio.”.

19)
Zmiany  tekstu  jednolitego  wymienionej  ustawy  zostały  ogłoszone  w Dz. U.  z 2011 r.  Nr 53,  poz. 273  i Nr 230,  poz. 1371  oraz
z 2012 r. poz. 362 i 1544.
Dziennik Ustaw  – 24 –  Poz. 628

Art. 62. W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59, z późn. zm.
20)
) wprowadza się
następujące zmiany:
1)  w art. 47:
a)  w ust. 2 pkt 9 otrzymuje brzmienie:
„9)  noszenia broni palnej długiej i krótkiej, kajdanek zakładanych na ręce, pałki służbowej, ręcznego miotacza
substancji obezwładniających oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii
elektrycznej;”,
b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 8 i 10–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  strażnik  leśny  może  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy, lub
wykorzystać te środki.”,
c)  uchyla się ust. 3a,
d)  ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„4. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, 3, 5 i 6 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, strażnik leśny może użyć broni palnej lub ją
wykorzystać.
5. Użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  oraz  dokumentowanie  tego
użycia  i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej.”,
e)  uchyla się ust. 6,
f)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. Do  wykonywania  przez  strażnika  leśnego  czynności,  o których  mowa  w ust. 2  pkt 1  i 3,  stosuje  się
odpowiednio przepisy ustawy o Policji.”;
2)  w art. 49 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Minister  właściwy  do  spraw  środowiska  w porozumieniu  z ministrem  właściwym  do  spraw  wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady:
1)  współdziałania  Lasów  Państwowych  z Policją  –  mając  na  względzie  ustawowe  zadania  tych  podmiotów  oraz
konieczność zapewnienia poprawnej i skutecznej współpracy;
2)  przydziału,  ewidencjonowania  i przechowywania  w regionalnej  dyrekcji  Lasów  Państwowych  i nadleśnictwie
broni i amunicji, środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek zakładanych na ręce, pałki służbowej,
ręcznych  miotaczy  substancji  obezwładniających  i przedmiotów  przeznaczonych  do  obezwładniania  osób  za
pomocą  energii  elektrycznej  –  mając  na  względzie  konieczność  uniemożliwienia  dostępu  do  broni,  amunicji
i środków  przymusu  bezpośredniego  osobom  trzecim,  potrzebę  ochrony  ewidencji  przed  uszkodzeniem,
zniszczeniem lub utratą.”.
Art. 63. W ustawie z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066, z późn.
zm.
21)
) wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 39:
a)  w ust. 2 pkt 10 i 11 otrzymują brzmienie:
„10) noszenia broni palnej bojowej, broni myśliwskiej śrutowej, pałki służbowej i kajdanek zakładanych na ręce;
11)  noszenia  ręcznego  miotacza  substancji  obezwładniających  oraz  przedmiotów  przeznaczonych  do
obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej;”,

20)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 170, Nr 106, poz. 622 i Nr 224,
poz. 1337.
21)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1462, z 2006 r. Nr 220, poz. 1600,
z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 201, poz. 1237, z 2009 r. Nr 92, poz. 753 i Nr 223, poz. 1777, z 2011 r. Nr 106, poz. 622
oraz z 2012 r. poz. 985 i 1281.
Dziennik Ustaw  – 25 –  Poz. 628

b)  ust. 3–5 otrzymują brzmienie:
„3. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 8 i 10–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628), strażnik Państwowej Straży Łowieckiej  może  użyć
środków  przymusu  bezpośredniego,  o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 1,  pkt 2  lit. a,  pkt 7,  9,  pkt 12  lit. a
i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.
4. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, 3, 5 i 6 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, strażnik Państwowej Straży Łowieckiej może
użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
5. Użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  oraz  dokumentowanie  tego
użycia  i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej.”,
c)  uchyla się ust. 6,
d)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. Do  wykonywania  przez  strażnika  Państwowej  Straży  Łowieckiej  czynności,  o których  mowa  w ust. 2,
stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.”,
e)  uchyla się ust. 9;
2)  w art. 40 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1)  wykonując  zadania,  współdziałają  z Państwową  Strażą  Łowiecką  i  w przypadkach,  o których  mowa  w art. 11
pkt 1–3, 8 i 10–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, mogą użyć
środków  przymusu  bezpośredniego,  o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 1  i pkt 12  lit.  a tej  ustawy,  lub
wykorzystać te środki. Przy wykonywaniu czynności służbowych stosuje się przepisy art. 39 ust. 2 pkt 1, 5, 6, 9
i 11 oraz ust. 5 i 11;”;
3)  w art. 41 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Minister  właściwy  do  spraw  środowiska  w porozumieniu  z ministrem  właściwym  do  spraw  wewnętrznych
określi,  w drodze  rozporządzenia,  szczegółowe  sposoby  ewidencjonowania  i przechowywania  w siedzibach
Państwowej  Straży  Łowieckiej  broni  palnej  bojowej,  broni  myśliwskiej  śrutowej,  amunicji  i środków  przymusu
bezpośredniego.  Rozporządzenie  powinno  określać  szczegółowe  wymogi  dotyczące  przechowywania
i ewidencjonowania w siedzibach Państwowej Straży Łowieckiej broni palnej bojowej, broni myśliwskiej śrutowej,
amunicji  do  tej  broni  oraz  środków  przymusu  bezpośredniego,  a także  wzory  dokumentów  niezbędnych  do
ewidencjonowania  broni  i amunicji  oraz  środków  przymusu  bezpośredniego,  ich  wydawania  i zdania,  jak  również
warunki techniczne, jakim powinien odpowiadać magazyn broni.”.
Art. 64. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.
22)
)
wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 214 § 2 otrzymuje brzmienie:
„§ 2. O użyciu środka przymusu bezpośredniego lub broni względem tymczasowo aresztowanego zawiadamia się
bezzwłocznie organ, do którego dyspozycji pozostaje aresztowany.”;
2)  art. 256 otrzymuje brzmienie:
„Art. 256. Użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  lub  użycie  broni  względem  osób
pozbawionych wolności reguluje odrębna ustawa.”.

22)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60,
poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r.
Nr 111, poz. 1061, Nr 142, poz. 1380 i Nr 179, poz. 1750, z 2004 r. Nr 93, poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243,
poz. 2426  i Nr 273,  poz. 2703,  z 2005 r.  Nr 163,  poz. 1363  i Nr 178,  poz. 1479,  z 2006 r.  Nr 104,  poz. 708  i Nr 226,  poz. 1648,
z 2007 r. Nr 123, poz. 849, z 2008 r. Nr 96, poz. 620 i Nr 214, poz. 1344, z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr 62, poz. 504,
Nr 98,  poz. 817,  Nr 108,  poz. 911,  Nr 115,  poz. 963,  Nr 190,  poz. 1475,  Nr 201,  poz. 1540  i Nr 206,  poz. 1589,  z 2010 r.  Nr 34,
poz. 191, Nr 40, poz. 227, Nr 125, poz. 842 i Nr 182, poz. 1228, z 2011 r. Nr 39, poz. 201 i 202, Nr 112, poz. 654, Nr 129, poz. 734,
Nr 185, poz. 1092, Nr 217, poz. 1280 i Nr 240, poz. 1431 oraz z 2012 r. poz. 908.
Dziennik Ustaw  – 26 –  Poz. 628

Art. 65. W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn.
zm.
23)
) wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 36:
a)  ust. 1–3 otrzymują brzmienie:
„1. Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia ma prawo do:
1)  ustalania uprawnień do przebywania na obszarach lub  w obiektach chronionych oraz legitymowania osób
w celu ustalenia ich tożsamości;
2)  wezwania  osób  do  opuszczenia  obszaru  lub  obiektu  w przypadku  stwierdzenia  braku  uprawnień  do
przebywania na terenie chronionego obszaru lub obiektu albo stwierdzenia zakłócania porządku;
3)  ujęcia w granicach obszarów lub obiektów chronionych lub poza ich granicami osób stwarzających w sposób
oczywisty  bezpośrednie  zagrożenie  życia  lub  zdrowia  ludzkiego,  a także  chronionego  mienia,  w celu
niezwłocznego oddania tych osób Policji;
4)  użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, b
i d,  pkt 2  lit. a,  pkt 7,  9,  pkt 12  lit.  a i pkt 13 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628):
a)  w granicach chronionych obiektów i obszarów – w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 5, 8,
10 i 13 tej ustawy,
b)  poza  granicami  obiektów  i obszarów  chronionych  –  w przypadku,  o którym  mowa  w art. 11  pkt 9 tej
ustawy;
5)   użycia lub wykorzystania broni palnej:
a)  w granicach chronionych obiektów i obszarów – w przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c
i pkt 2 oraz art. 47 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni
palnej,  z wyłączeniem  przypadków  przeciwdziałania  czynnościom  zmierzającym  bezpośrednio  do
zamachów, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c tej ustawy,
b)  poza granicami obiektów i obszarów chronionych – w przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. e
oraz art. 47 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
2. Wewnętrzna  służba  ochrony  lub  przedsiębiorca  prowadzący  działalność  gospodarczą  w zakresie  usług
ochrony osób i mienia prowadzą ewidencję notatek użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego
i broni palnej przez pracowników ochrony.
3. Użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  oraz  dokumentowanie  tego
użycia  i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej.”,
b)  uchyla się ust. 4;
2)  uchyla się art. 37 i art. 38;
3)  w art. 39 uchyla się ust. 1.
Art. 66.  W ustawie  z dnia  29 sierpnia  1997 r.  o strażach  gminnych  (Dz. U.  Nr 123,  poz. 779,  z późn.  zm.
24)
)
wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 9 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2)  użycia broni palnej oraz środków przymusu bezpośredniego,”;
2)  w art. 9a w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2)  wyposażenia,  w tym  środków  przymusu  bezpośredniego,  broni  palnej,  urządzeń  samoczynnie  ujawniających
i rejestrujących  naruszenia  przepisów  ruchu  drogowego,  środków  technicznych  służących  do  obserwowania
i rejestrowania obrazu zdarzeń w miejscach publicznych, pojazdów,”;

23)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708, z 2008 r. Nr 171, poz. 1055
i Nr 180, poz. 1112, z 2009 r. Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 47, poz. 278, Nr 182, poz. 1228 i Nr 229, poz. 1496, z 2011 r. Nr 106,
poz. 622, Nr 170, poz. 1015 i Nr 171, poz. 1016 oraz z 2012 r. poz. 908.
24)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 130, poz. 1190, z 2008 r. Nr 223,
poz. 1458, z 2009 r. Nr 97, poz. 803, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r. Nr 5, poz. 13.
Dziennik Ustaw  – 27 –  Poz. 628

3)  art. 14 otrzymuje brzmienie:
„Art. 14. 1.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11  pkt 1–6,  8–10  i 12–14 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.
o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  strażnik  może  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy,
lub wykorzystać te środki.
2.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 45  pkt 1  lit. a,  b,  e  i pkt 2  oraz  w art. 47  pkt 3,  5  i 6 ustawy  z dnia
24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  strażnik  może  użyć  broni  palnej  lub  ją
wykorzystać.
3. Wobec  zwierzęcia,  którego  zachowanie  zagraża  bezpośrednio  życiu  lub  zdrowiu  strażnika  lub  innej  osoby,
strażnik  może  wykorzystać  także  środek  przymusu  bezpośredniego,  o którym  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 5 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
4. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
4)  uchyla się art. 14a–14g;
5)  art. 14h otrzymuje brzmienie:
„Art. 14h. Minister  właściwy  do  spraw  wewnętrznych  w porozumieniu  z ministrem  właściwym  do  spraw
administracji  publicznej  określi,  w drodze  rozporządzenia,  sposób  przechowywania  i ewidencjonowania  środków
przymusu  bezpośredniego,  uwzględniając  potrzebę  właściwego  zabezpieczenia  tych  środków  i dokumentacji,
uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych.”;
6)  w art. 15 w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„1)  broń palną do wykonywania zadań określonych w art. 11 ust. 1 pkt 5 i 9,
2)  przedmioty  przeznaczone  do  obezwładniania  osób  za  pomocą  energii  elektrycznej,  o których  mowa  w art. 12
ust. 1  pkt 13 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  o średniej
wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA.”;
7)  art. 16 otrzymuje brzmienie:
„Art. 16. 1.  Dopuszczenie  strażnika  do  wykonywania  zadań  z bronią  palną  i przedmiotem  przeznaczonym  do
obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 24 maja
2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  o średniej  wartości  prądu  w obwodzie  przekraczającej
10 mA, następuje na wniosek komendanta straży, w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ
Policji.
2.  W zakresie  zasad  dopuszczenia  strażnika  do  posiadania  broni  palnej  i przedmiotu  przeznaczonego  do
obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 24 maja
2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ustawy z dnia
21 maja 1999 r. o broni i amunicji.”;
8)  art. 17 otrzymuje brzmienie:
„Art. 17. Strażnik,  o którym  mowa  w art. 16,  na  polecenie  właściwego  komendanta  straży  może  zostać
wyposażony w broń palną na czas wykonywania zadań określonych w art. 11 pkt 5 i 9.”;
9)  w art. 18:
a)  uchyla się ust. 1–3,
b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki przydziału broni
palnej  i amunicji  do  tej  broni  oraz  warunki  przechowywania  i ewidencjonowania  broni  i amunicji  przez  straż,
z uwzględnieniem  specyfiki  działania  straży  oraz  sposobów  uniemożliwienia  dostępu  do  tej  broni  i amunicji
osobom trzecim.”;
10) uchyla się art. 19;
Dziennik Ustaw  – 28 –  Poz. 628

11) art. 20 otrzymuje brzmienie:
„Art. 20. Na zastosowanie i sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 12 i art. 14, przysługuje
zażalenie do prokuratora.”.
Art. 67.  W ustawie  z dnia  16 marca  2001 r.  o Biurze  Ochrony  Rządu  (Dz. U.  z 2004 r.  Nr 163,  poz. 1712,  z późn.
zm.
25)
) wprowadza się następujące zmiany:
1)  art. 14 otrzymuje brzmienie:
„Art. 14. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 9–13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  funkcjonariusz  może  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a, c i d, pkt 13, 17 i 18 tej
ustawy, lub wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a,
pkt 3, 5 i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz może
użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
2)  uchyla się art. 15;
3)  w art. 128:
a)  ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„1. Przy  wykonywaniu  zadań  w zakresie  ochrony,  o której  mowa  w art. 127,  strażnikom  Straży
Marszałkowskiej:
1)  przysługują odpowiednio uprawnienia funkcjonariuszy BOR określone w art. 13 ust. 1 pkt 1–5 oraz ust. 2–7,
stosowane w okolicznościach i na warunkach określonych w tych przepisach oraz przepisach wydanych na
ich podstawie;
2)  przysługuje prawo użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12
ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3–5, 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu
bezpośredniego i broni palnej, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 tej ustawy.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, pkt 3 lit. a i pkt 4 lit. a oraz w art. 47
pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3, 5 i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej,
strażnicy Straży Marszałkowskiej mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.”,
b)  po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„2a. Użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  oraz  dokumentowanie  tego
użycia  i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej.”;
4)  w art. 129 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Minister  właściwy  do  spraw  wewnętrznych  określi,  w drodze  rozporządzenia,  warunki  posiadania,
ewidencjonowania  i przechowywania  przez  Straż  Marszałkowską  broni  palnej  oraz  środków  przymusu
bezpośredniego,  z uwzględnieniem  specyfiki  działania  Straży  Marszałkowskiej  oraz  sposobów  uniemożliwienia
dostępu do broni oraz tych środków osobom trzecim.”.
Art. 68.  W ustawie  z dnia  24 sierpnia  2001 r.  o Żandarmerii  Wojskowej  i wojskowych  organach  porządkowych
(Dz. U. z 2013 r. poz. 568) wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 17 w ust. 1 pkt 15 otrzymuje brzmienie:
„15) używania  i wykorzystywania  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  na  zasadach  określonych
w art. 42.”;

25)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 210, poz. 2135, z 2006 r. Nr 104, poz. 708
i 711, z 2008 r. Nr 66, poz. 402, z 2009 r. Nr 22, poz. 120 i Nr 85, poz. 716, z 2010 r. Nr 127, poz. 857, Nr 182, poz. 1228 i Nr 238,
poz. 1578, z 2011 r. Nr 117, poz. 677, z 2012 r. poz. 664 oraz z 2013 r. poz. 444.
Dziennik Ustaw  – 29 –  Poz. 628

2)  w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2.  W przypadku  wykonywania  czynności  ochronnych,  o których  mowa  w art. 4  ust. 2  pkt 18,  Żandarmerii
Wojskowej  przysługują  uprawnienia  określone  w art. 17  i art. 42 wobec  osób  stwarzających  zagrożenie  dla  osób
ochranianych.”;
3)  w art. 26a w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3)  skład,  uprawnienia  i obowiązki  obsługi  izby  zatrzymań,  z uwzględnieniem  możliwości  używania  lub
wykorzystywania  przez  obsługę  izby  zatrzymań  środków  przymusu  bezpośredniego  lub  broni  palnej
w przypadkach  i na  zasadach  określonych  w art. 23  i w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628);”;
4)  art. 42 otrzymuje brzmienie:
„Art. 42. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  żołnierze  Żandarmerii  Wojskowej  mogą  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–5, 7–9, 11, pkt 12 lit. a, c i d, pkt 13 i 17–20 tej ustawy, lub
wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3, pkt 4 lit. a i b oraz w art. 47 pkt 1–3, 5
i 6 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  żołnierze  Żandarmerii
Wojskowej mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
5)  uchyla się art. 43;
6)  art. 51 otrzymuje brzmienie:
„Art. 51. 1. Żołnierzom wojskowych organów porządkowych wchodzących w skład służby garnizonowej i służby
wewnętrznej  jednostki  wojskowej  w związku  z wykonywaniem  czynności  służbowych  przysługują  uprawnienia
określone w art. 17 ust. 1 pkt 1, 2, 4–6, 8, 10 i 11.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu
bezpośredniego  i broni  palnej,  żołnierze  wojskowych  organów  porządkowych  wchodzących  w skład  służby
garnizonowej i służby wewnętrznej jednostki wojskowej w związku z wykonywaniem czynności służbowych mogą
użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–5, 7–9, 11, pkt 12 lit. a, c i d, pkt 13,
17, 19 i 20 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.
3. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3, pkt 4 lit. a i b oraz w art. 47 pkt 1–3, 5
i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, żołnierze wojskowych organów
porządkowych  wchodzących  w skład  służby  garnizonowej  i służby  wewnętrznej  jednostki  wojskowej  w związku
z wykonywaniem czynności służbowych mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
4. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”.
Art. 69.  W ustawie  z dnia  6 września  2001 r.  o transporcie  drogowym  (Dz. U.  z 2012 r.  poz. 1265  oraz  z 2013 r.
poz. 21 i 567) wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 55 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Inspektor ma również prawo do używania i wykorzystywania:
1)  środków przymusu bezpośredniego;
2)  broni palnej.”;
2)  art. 57 otrzymuje brzmienie:
„Art. 57. 1.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11  pkt 1–4,  8,  10  i 12–14 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.
o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  inspektor  może  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego,  o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 1,  pkt 2  lit. a,  pkt 7,  pkt 12  lit.  a i pkt 13 tej  ustawy,  lub
wykorzystać te środki.
Dziennik Ustaw  – 30 –  Poz. 628

2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3, 5 i 6 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, inspektor może użyć broni palnej lub ją
wykorzystać.
3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
3)  uchyla się art. 58–65;
4)  w art. 76a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W czasie wykonywania zadań, o których mowa w art. 50, do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu
Drogowego, o których  mowa  w ust. 1, stosuje się przepisy art. 55 ust. 1–1b i ust. 2 pkt 1, art. 56, art. 57 ust. 1 i 3,
art. 69 ust. 1–3a, art. 70–74, art. 89 ust. 1 i art. 93 ust. 1.”.
Art. 70. W ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U.
z 2010 r. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.
26)
) wprowadza się następujące zmiany:
1)    po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu:
„Art. 24a. 1.  Funkcjonariusze  ABW  albo  AW  mają  prawo  przeprowadzania  doprowadzenia,  o którym  mowa
w art. 4  pkt 2  lit.  a ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.
poz. 628), lub konwoju, o którym mowa w art. 4 pkt 3 tej ustawy.
2. Funkcjonariusze  ABW  albo  AW  wykonujący  zadania  w zakresie  przeprowadzania  doprowadzenia  lub
konwoju,  jeżeli  jest  to  niezbędne  do  zapewnienia  bezpieczeństwa  tego  doprowadzenia  lub  konwoju,  mają  prawo
wydawania poleceń określonego zachowania się.
3. Do wykonywania zadań w zakresie przeprowadzania doprowadzenia lub konwoju stosuje się przepisy art. 25,
art. 26 i art. 26b.”;
2)  art. 25 i art. 26 otrzymują brzmienie:
„Art. 25. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusz  ABW  może  użyć  środków  przymusu  bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a i d, pkt 13 i 17–20 tej ustawy, lub wykorzystać te
środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a, b i lit. c tiret pierwsze oraz
w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3–6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej,
funkcjonariusz ABW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
Art. 26. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 5, 6, 8–10, 12 i 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusz  AW  może  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a, pkt 13 i 18 tej ustawy, lub
wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1 i 6 ustawy
z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusz  AW  może  użyć  broni
palnej lub ją wykorzystać.”;
3)  po art. 26a dodaje się art. 26b w brzmieniu:
„Art. 26b. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej przez funkcjonariuszy ABW
i AW  oraz  dokumentowanie  tego  użycia  i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.”;
4)  art. 43 otrzymuje brzmienie:
„Art. 43. 1.  Agencje  zapewniają  ochronę  wykorzystywanych  przez  siebie  urządzeń  oraz  obszarów  i obiektów,
a także przebywających w nich osób, przez wewnętrzną służbę ochrony.

26)
Zmiany  tekstu  jednolitego  wymienionej  ustawy  zostały  ogłoszone  w Dz. U.  z 2010 r.  Nr 182,  poz. 1228  i Nr 238,  poz. 1578,
z 2011 r. Nr 53, poz. 273, Nr 84, poz. 455, Nr 117, poz. 677 i Nr 230, poz. 1371 oraz z 2012 r. poz. 627 i 908.
Dziennik Ustaw  – 31 –  Poz. 628

2. Funkcjonariusze wykonujący zadania w zakresie ochrony, w granicach chronionych obszarów i obiektów mają
prawo:
1)  ustalania uprawnień osób do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych,
2)  legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości,
3)  wydawania  poleceń  dotyczących  określonego  zachowania  się  w granicach  chronionych  obszarów  i obiektów,
w tym ich opuszczenia,
4)  ujęcia osób stwarzających bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla chronionego mienia,
w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji lub innym właściwym organom,
5)  dokonywania  kontroli  osobistej,  przeglądania  zawartości  bagaży,  a także  sprawdzania  środków  transportu
i ładunków,
6)  usunięcia pojazdów z miejsca postoju
–  jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa chronionych urządzeń, a także obszarów, obiektów oraz
przebywających w nich osób.
3. Czynności,  o których  mowa  w ust. 2  pkt 2,  4  i 6,  mogą  być  wykonywane  również  w miejscu  bezpośrednio
sąsiadującym  z chronionymi  urządzeniami,  obszarami  lub  obiektami,  jeżeli  jest  to  niezbędne  do  zapewnienia  ich
bezpieczeństwa lub bezpieczeństwa przebywających w nich osób.
4. Czynności,  o których  mowa  w ust. 2  pkt 4  i 5,  wykonuje  się  z poszanowaniem  dóbr  osobistych  osoby,
w stosunku do której zostały podjęte.
5. Do  wykonywania  zadań  w zakresie  ochrony,  o której  mowa  w ust. 1,  stosuje  się  przepisy  art. 25,  art. 26
i art. 26b.”.
Art. 71.  W ustawie  z dnia  21 czerwca  2002 r.  o stanie  wyjątkowym  (Dz. U.  Nr 113,  poz. 985,  z późn.  zm.
27)
)
wprowadza się następujące zmiany:
1)  po art. 10 dodaje się art. 10a w brzmieniu:
„Art.10a. 1. Jeżeli użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty Policji
okazało się niewystarczające do osiągnięcia celów tego użycia lub wykorzystania lub nie jest możliwe ze względu na
okoliczności zdarzenia, pododdział zwarty Policji może użyć lub wykorzystać broń palną.
2. Polecenie  użycia  lub  wykorzystania  broni  palnej  przez  pododdział  zwarty  Policji  wydaje  komendant
wojewódzki  (Stołeczny)  Policji  lub  Komendant  Główny  Policji,  a w przypadku  gdy  wszelka  zwłoka  groziłaby
bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia funkcjonariusza wchodzącego w skład tego pododdziału lub
innej osoby – dowódca pododdziału zwartego.
3. Bezpośrednio przed wydaniem rozkazu użycia broni palnej przez pododdział zwarty Policji, dowódca:
1)  wzywa  do  zachowania  zgodnego  z prawem,  w szczególności  do  porzucenia  broni  lub  niebezpiecznego
przedmiotu lub do zaniechania stosowania przemocy,
2)  uprzedza o możliwości użycia broni palnej w przypadku niepodporządkowania się temu wezwaniu,
3)  wydaje rozkaz oddania strzału ostrzegawczego lub salwy ostrzegawczej w bezpiecznym kierunku.
4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się, gdy wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub
zdrowia funkcjonariusza wchodzącego w skład pododdziału zwartego Policji lub innej osoby.
5. O każdym przypadku użycia lub wykorzystania broni palnej przez pododdział zwarty Policji, jego dowódca
niezwłocznie  powiadamia  przełożonego,  który  wydał  polecenie  użycia  broni  palnej,  lub  osobę  pełniącą  służbę
dyżurną.
6. Do czynności podejmowanych przez przełożonego po użyciu broni palnej stosuje się przepisy art. 36 ust. 1–4,
art. 37  ust. 1  i ust. 2  pkt 2,  art. 38  oraz  art. 39 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego
i broni palnej (Dz. U. poz. 628).
7. W zakresie nieuregulowanym  w ustawie do użycia lub wykorzystania broni palnej przez pododdział zwarty
Policji,  stosuje  się  przepisy  art. 43  ust. 1,  3 i 4  oraz  art. 44 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;

27)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 228, poz. 2261, z 2006 r. Nr 104,
poz. 711 oraz z 2011 r. Nr 222, poz. 1323.
Dziennik Ustaw  – 32 –  Poz. 628

2)  w art. 11:
a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
pozostają pod dowództwem przełożonych służbowych i wykonują zadania wyznaczone przez Ministra Obrony
Narodowej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Żołnierzom wyznaczonym do tych
oddziałów i pododdziałów przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, uprawnienia policjantów
określone  w art. 15  i art. 16 ustawy  z dnia  6 kwietnia  1990 r.  o Policji  (Dz. U.  z 2011 r.  Nr 287,  poz. 1687,
ze  zm.
28)
).”;
b)  po ust. 3 dodaje się ust. 3a–3i w brzmieniu:
„3a. Oddziały  i pododdziały  Sił  Zbrojnych  Rzeczypospolitej  Polskiej  mogą  użyć  i wykorzystać  środki
przymusu bezpośredniego, do użycia i wykorzystania których uprawnieni są żołnierze Żandarmerii Wojskowej
wchodzący  w skład  pododdziału  zwartego,  o którym  mowa  w przepisach  ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
3b. Do użycia i wykorzystania środków przymusu bezpośredniego przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej  Polskiej  stosuje  się  przepisy  art. 41–43 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.
3c. Oddziały  i pododdziały  Sił  Zbrojnych  Rzeczypospolitej  Polskiej  mogą  użyć  broni  palnej  lub  ją
wykorzystać.
3d. Zgody  na  użycie  lub  wykorzystanie  broni  palnej  przez  oddział  lub  pododdział  Sił  Zbrojnych
Rzeczypospolitej  Polskiej  udziela  przełożony  służbowy,  a  w przypadku  gdy  wszelka  zwłoka  groziłaby
bezpośrednim  niebezpieczeństwem  dla  życia  lub  zdrowia  żołnierza  wchodzącego  w skład  tego  oddziału  lub
pododdziału lub innej osoby – dowódca pododdziału zwartego.
3e. Bezpośrednio przed wydaniem rozkazu użycia broni palnej przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej ich dowódca:
1)  wzywa  do  zachowania  zgodnego  z prawem,  w szczególności  do  porzucenia  broni  lub  niebezpiecznego
przedmiotu lub do zaniechania stosowania przemocy,
2)  uprzedza o możliwości użycia broni palnej w przypadku niepodporządkowania się temu wezwaniu,
3)  wydaje rozkaz oddania strzału ostrzegawczego lub salwy ostrzegawczej w bezpiecznym kierunku.
3f. Przepisu  ust. 3e  nie  stosuje  się,  gdy  wszelka  zwłoka  groziłaby  bezpośrednim  niebezpieczeństwem  dla
życia  lub  zdrowia  żołnierza  wchodzącego  w skład  oddziału  lub  pododdziału  Sił  Zbrojnych  Rzeczypospolitej
Polskiej lub innej osoby.
3g.  O każdym  przypadku  użycia  broni  palnej  przez  oddział  i pododdział  Sił  Zbrojnych  Rzeczypospolitej
Polskiej jego dowódca niezwłocznie powiadamia przełożonego, który wydał polecenie użycia broni palnej, lub
osobę pełniącą służbę dyżurną.
3h. Do  czynności  podejmowanych  przez  przełożonego  po  użyciu  broni  palnej  stosuje  się  przepisy  art. 36
ust. 1–4,  art. 37  ust. 1  i ust. 2  pkt 2,  art. 38  oraz  art. 39 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.
3i.  W zakresie  nieuregulowanym  w ustawie  do  użycia  i wykorzystania  broni  palnej  przez  oddziały
i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się przepisy art. 43 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 44 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.”.
Art. 72. W ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2012 r. poz. 933, z późn. zm.
29)
) wprowadza się
następujące zmiany:
1)  w art. 115 ust. 4a otrzymuje brzmienie:
„4a.  W przypadku  gdy  nie  jest  możliwe  podjęcie  decyzji  przez  dowódcę,  funkcjonariusz  Straży  Granicznej
wchodzący w skład warty ochronnej na pokładzie statku powietrznego odbywającego lot wysokiego ryzyka, w razie

28)
Zmiany  tekstu  jednolitego  wymienionej  ustawy  zostały  ogłoszone  w Dz. U.  z 2011 r.  Nr 217,  poz. 1280  i Nr 230,  poz. 1371,
z 2012 r. poz. 627, 664, 908, 951 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 628.
29)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone z Dz. U. z 2012 r. poz. 951 i 1544 oraz z 2013 r. poz. 134.
Dziennik Ustaw  – 33 –  Poz. 628

bezpośredniego  zagrożenia  bezpieczeństwa  lotu,  zdrowia  lub  życia  pasażerów  lub  członków  załogi,  w celu
unieszkodliwienia  osoby  niebezpiecznej  stosuje  niezbędne  środki,  łącznie  z użyciem  środków  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
2)  w art. 116:
a)  ust. 3–5 otrzymują brzmienie:
„3. Zakazów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się do:
1)  żołnierzy  i funkcjonariuszy  Służby  Kontrwywiadu  Wojskowego,  Służby  Wywiadu  Wojskowego  oraz
funkcjonariuszy  Agencji  Bezpieczeństwa  Wewnętrznego,  Agencji  Wywiadu,  Centralnego  Biura
Antykorupcyjnego,  Policji,  Straży  Granicznej  i Biura  Ochrony  Rządu,  którzy  bez  zamiaru  odbycia  lotu,
wykonują obowiązki służbowe na pokładzie statku powietrznego pozostającego na lotnisku albo lądowisku;
2)  funkcjonariuszy Straży Granicznej pełniących wartę ochronną, o której mowa w art. 186a ust. 1;
3)  żołnierzy  i funkcjonariuszy  służb,  o których  mowa  w pkt 1,  którzy  podczas  wykonywania  przez  nich
obowiązków  służbowych  odbywają  lot  i odbyli  szkolenie  w zakresie  zasad  bezpieczeństwa  na  pokładzie
statku powietrznego w przypadku użycia broni palnej lub środków przymusu bezpośredniego.
4. Żołnierze i funkcjonariusze służb, o których mowa w ust. 3 pkt 1, którzy podczas wykonywania przez nich
obowiązków służbowych odbywają lot, mają prawo do użycia na pokładzie statku powietrznego broni palnej lub
środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–4, 7, 11 i 13 ustawy z dnia 24 maja
2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628), na zasadach i w sposób określony
w tej ustawie.
5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)  szczegółowe  warunki  wnoszenia  broni  palnej  lub  środków  przymusu  bezpośredniego  na  pokład  statku
powietrznego, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa na pokładzie tego statku;
2)  organizację  i zakres  szkolenia,  o którym  mowa  w ust. 3  pkt 3,  mając  na  względzie  zapewnienie
odpowiedniego poziomu wyszkolenia żołnierzy i funkcjonariuszy, jednolitość programu i formy szkolenia,
zakres  wiedzy teoretycznej i praktyki niezbędnej do wykonywania obowiązków  służbowych na pokładzie
statku powietrznego.”,
b)  uchyla się ust. 6–8.
Art. 73. W ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, z późn. zm.
30)
)
wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 60:
a)  w ust. 2 w pkt 5 średnik zastępuje się kropką i uchyla się pkt 6,
b)  ust. 3–7 otrzymują brzmienie:
„3.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11  pkt 1–6,  8–10  i 12–14 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628), funkcjonariusz straży ochrony kolei może
użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a
i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.
4.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 45  pkt 1  lit. a–c  i e,  pkt 2  i pkt 3  lit.  a  oraz  w art. 47  pkt 3,  5
i 6 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusz  straży
ochrony kolei może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
5. Użycie  i wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  oraz  dokumentowanie  tego
użycia  i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej.

30)
Zmiany  tekstu  jednolitego  wymienionej  ustawy  zostały  ogłoszone  w Dz. U.  z 2007 r.  Nr 176,  poz. 1238  i Nr 191,  poz. 1374,
z 2008 r. Nr 59, poz. 359, Nr 144, poz. 902, Nr 206, poz. 1289 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 1, poz. 3, Nr 18, poz. 97, Nr 19,
poz. 100,  Nr 98,  poz. 817,  Nr 115,  poz. 966,  Nr 157,  poz. 1241  i Nr 214,  poz. 1658,  z 2011 r.  Nr 5,  poz. 13,  Nr 102,  poz. 586,
Nr 106, poz. 622, Nr 187, poz. 1113, Nr 205, poz. 1209, Nr 227, poz. 1367, Nr 230, poz. 1372 i Nr 233, poz. 1381 oraz z 2012 r.
poz. 460 i 951.
Dziennik Ustaw  – 34 –  Poz. 628

6. Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3 i ust. 3, przysługuje zażalenie do
miejscowo właściwego prokuratora w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego.
7. Do wykonywania przez funkcjonariusza straży ochrony kolei czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2,
stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.”;
2)  w art. 62 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Minister  właściwy  do  spraw  transportu  w porozumieniu  z ministrem  właściwym  do  spraw  wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i sposoby ewidencjonowania, przechowywania w straży ochrony kolei broni,
amunicji  i środków  przymusu  bezpośredniego,  z uwzględnieniem  specyfiki  działania  straży  ochrony  kolei  oraz
sposobów uniemożliwienia dostępu do tej broni, amunicji i tych środków osobom trzecim.”.
Art. 74.  W ustawie  z dnia  13 czerwca  2003 r.  o cudzoziemcach  (Dz. U.  z 2011 r.  Nr 264,  poz. 1573  oraz  z 2012 r.
poz. 589 i 769) wprowadza się następujące zmiany:
1)  w art. 100i ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Funkcjonariusze  innego  państwa  członkowskiego  Unii  Europejskiej,  należący  do  eskorty,  podczas
wykonywania tranzytu drogą powietrzną przez obszar polskiego lotniska, w przypadku:
1)  zagrożenia bezpośrednim i bezprawnym zamachem na życie, zdrowie lub wolność funkcjonariusza,
2)  bezpośredniego  i poważnego  zagrożenia  podjęcia  przez  cudzoziemca  ucieczki,  okaleczenia  siebie  lub  osób
trzecich  lub  zniszczenia  mienia,  gdy  brak  jest  funkcjonariuszy  Straży  Granicznej  lub  Policji  albo  w celu  ich
wsparcia
–  są uprawnieni do noszenia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2, 7, pkt 12 lit. a
i d oraz pkt 13 oraz użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1
pkt 1, 2, 7, pkt 12 lit. a i d oraz pkt 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni
palnej (Dz. U. poz. 628), odpowiednio na zasadach dotyczących funkcjonariuszy Straży Granicznej.”;
2)  w art. 140 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1.  W przypadku  gdy  zachowanie  cudzoziemca,  któremu  odmówiono  wjazdu  na  terytorium  Rzeczypospolitej
Polskiej,  uzasadnia  przypuszczenie,  że  może  on  spowodować  zagrożenie  bezpieczeństwa  w międzynarodowej
komunikacji  lądowej,  lotniczej  lub  morskiej,  komendant  właściwej  placówki  Straży  Granicznej,  na  wniosek
upoważnionego  przedstawiciela  przewoźnika  i na  koszt  przewoźnika,  zapewnia  doprowadzenie  takiego
cudzoziemca.”.
Art. 75.  W ustawie  z dnia  16 kwietnia  2004 r.  o ochronie  przyrody  (Dz. U.  z 2013 r.  poz. 627)  wprowadza  się
następujące zmiany:
1)  art. 109 otrzymuje brzmienie:
„Art. 109. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 8 i 10–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628), funkcjonariusz Straży Parku może użyć środków przymusu
bezpośredniego,  o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 1,  pkt 2  lit. a,  pkt 7,  9,  pkt 12  lit.  a i pkt 13 tej  ustawy,  lub
wykorzystać te środki.”;
2)  w art. 110:
a)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, 3, 5 i 6 ustawy z dnia
24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusz  Straży  Parku  może  użyć
broni palnej lub ją wykorzystać.”,
b)  uchyla się ust. 9 i 11;
3)  po art. 110 dodaje się art. 110a w brzmieniu:
„Art. 110a. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego
użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”.
Dziennik Ustaw  – 35 –  Poz. 628

Art. 76.  W ustawie  z dnia  9 czerwca  2006 r.  o Służbie  Kontrwywiadu  Wojskowego  oraz  Służbie  Wywiadu
Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 709, z późn. zm.
31)
) wprowadza się następujące zmiany:
1)  po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu:
„Art. 28a. 1.  Funkcjonariusze  SKW  i SWW  mają  prawo  przeprowadzania  doprowadzenia,  o którym  mowa
w art. 4  pkt 2  lit.  a ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.
poz. 628), lub konwoju, o którym mowa w art. 4 pkt 3 tej ustawy.
2. Funkcjonariusze SKW i SWW wykonujący zadania w zakresie przeprowadzania doprowadzenia lub konwoju,
jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa tego doprowadzenia lub konwoju, mają prawo wydawania
poleceń określonego zachowania się.
3. Do wykonywania zadań w zakresie przeprowadzania doprowadzenia lub konwoju stosuje się przepisy art. 30–30b.”;
2)  art. 30 otrzymuje brzmienie:
„Art. 30. 1.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11  pkt 1–3,  6, 8,  9,  12  i 13 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.
o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusz  SKW  może  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego,  o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 1,  2,  7,  9,  11,  pkt 12  lit.  a i d,  pkt 13  i 18 tej  ustawy,  lub
wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2 i pkt 4 lit. c tiret trzecie oraz w art. 47 pkt 1,
pkt 2  lit. a,  pkt 3,  5  i 6 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,
funkcjonariusz SKW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.”;
3)  po art. 30 dodaje się art. 30a i art. 30b w brzmieniu:
„Art. 30a. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 5, 6, 8–10, 12 i 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusz  SWW  może  użyć  środków  przymusu
bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a, pkt 13 i 18 tej ustawy, lub
wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1 i 6 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz SWW może użyć broni
palnej lub ją wykorzystać.
Art. 30b. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej przez funkcjonariuszy SKW
i SWW  oraz  dokumentowanie  tego  użycia  i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.”;
4)  art. 44 otrzymuje brzmienie:
„Art. 44. 1.  SKW  i SWW  zapewniają  ochronę  wykorzystywanych  przez  siebie  urządzeń  oraz  obszarów
i obiektów, a także przebywających w nich osób, przez wewnętrzną służbę ochrony.
2. Funkcjonariusze wykonujący zadania w zakresie ochrony w granicach chronionych obszarów i obiektów mają
prawo:
1)  ustalania uprawnień osób do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych,
2)  legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości,
3)  wydawania  poleceń  dotyczących  określonego  zachowania  się  w granicach  chronionych  obszarów  i obiektów,
w tym ich opuszczenia,
4)  ujęcia  osób  stwarzających  bezpośrednie  zagrożenie  życia  lub  zdrowia  ludzkiego,  a także  zagrożenie  dla
chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji lub innym właściwym organom,
5)  dokonywania  kontroli  osobistej,  przeglądania  zawartości  bagaży,  a także  sprawdzania  środków  transportu
i ładunków,
6)  usunięcia pojazdów z miejsca postoju
–  jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa chronionych urządzeń, a także obszarów, obiektów oraz
przebywających w nich osób.

31)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 218, poz. 1592, z 2007 r. Nr 25, poz. 162, z 2009 r. Nr 85,
poz. 716, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228, z 2011 r. Nr 22, poz. 114, Nr 53, poz. 273 i Nr 84, poz. 455 oraz z 2012 r. poz. 707.
Dziennik Ustaw  – 36 –  Poz. 628

3. Czynności,  o których  mowa  w ust. 2  pkt 2,  4  i 6,  mogą  być  wykonywane  również  w miejscu  bezpośrednio
sąsiadującym  z chronionymi  urządzeniami,  obszarami  lub  obiektami,  jeżeli  jest  to  niezbędne  do  zapewnienia  ich
bezpieczeństwa lub bezpieczeństwa przebywających w nich osób.
4. Czynności,  o których  mowa  w ust. 2  pkt 4  i 5,  wykonuje  się  z poszanowaniem  dóbr  osobistych  osoby,
w stosunku do której zostały podjęte.
5. Do wykonywania zadań w zakresie ochrony, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 30–30b.”.
Art. 77. W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 621, 627
i 664) wprowadza się następujące zmiany:
1)  po art. 14 dodaje się art. 14a w brzmieniu:
„Art. 14a. 1. Funkcjonariusze CBA mają prawo przeprowadzania doprowadzenia, o którym mowa w art. 4 pkt 2
lit.  a ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  lub
konwoju, o którym mowa w art. 4 pkt 3 tej ustawy.
2. Funkcjonariusze CBA wykonujący zadania w zakresie przeprowadzania doprowadzenia lub konwoju, jeżeli jest
to  niezbędne  do  zapewnienia  bezpieczeństwa  tego  doprowadzenia  lub  konwoju,  mają  prawo  wydawania  poleceń
określonego zachowania się.
3. Do wykonywania zadań w zakresie przeprowadzania doprowadzenia lub konwoju stosuje się przepisy art. 15.”;
2)  art. 15 otrzymuje brzmienie:
„Art. 15. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusz  CBA  może  użyć  środków  przymusu  bezpośredniego,
o których  mowa  w art. 12  ust. 1  pkt 1–5,  7,  11,  pkt 12  lit.  a i d,  pkt 13,  18  i 20 tej  ustawy,  oraz  środków
przeznaczonych  do  pokonywania  zamknięć  budowlanych  i innych  przeszkód,  z wyłączeniem  materiałów
wybuchowych, lub wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3 i 4 lit. a, b i lit. c tiret drugie oraz w art. 47
pkt 1,  pkt 2  lit. a,  pkt 3,  5  i 6 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,
funkcjonariusz CBA może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
3)  uchyla się art. 16;
4)  w art. 30:
a)  w ust. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
„2a) użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej;”,
b)  po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„2a. Do użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej, o których mowa w ust. 2
pkt 2a, stosuje się przepisy art. 15.”.
Art. 78.  W ustawie  z dnia  20 marca  2009 r.  o bezpieczeństwie  imprez  masowych  (Dz. U.  z  2013 r.  poz. 611)
w art. 20:
1)  ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„2.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11  pkt 1  i 2 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628), służby porządkowe mogą użyć środków przymusu bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a i b, pkt 2 lit. a i pkt 12 lit. a tej ustawy.
3. Użycie  środków  przymusu  bezpośredniego  oraz  dokumentowanie  tego  użycia  odbywa  się  na  zasadach
określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.”;
Dziennik Ustaw  – 37 –  Poz. 628

2)  dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„4. Czynności,  o których  mowa  w ust. 1,  powinny  być  wykonywane  w sposób  zapewniający  poszanowanie
godności ludzkiej oraz innych dóbr osobistych osoby, w stosunku do której zostały podjęte.”.
Art. 79. W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, z późn. zm.
32)
) wprowadza
się następujące zmiany:
1)  tytuł rozdziału 5 otrzymuje brzmienie:
„Użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej”;
2)  art. 66 otrzymuje brzmienie:
„Art. 66. 1.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego  i broni  palnej  (Dz. U.  poz. 628),  funkcjonariusze  mogą  użyć  środków  przymusu  bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a, pkt 13, 17 i 18 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.
2. Na  użycie  lub  wykorzystanie  środków  przymusu  bezpośredniego  przysługuje  zażalenie  do  prokuratora
rejonowego właściwego dla miejsca zdarzenia.
3.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 45  pkt 1,  2  i pkt 3  lit.  a  oraz  w art. 47  pkt 1,  pkt 2  lit. a,  pkt 3,  5
i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze wykonujący
czynności  związane  z realizacją  zadań  określonych  w art. 2  ust. 1  pkt 4–6,  pełniący  służbę  w wyodrębnionych
komórkach  organizacyjnych  Służby  Celnej,  lub  funkcjonariusze  upoważnieni  przez  Szefa  Służby  Celnej  do
wykonywania tych zadań mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
4. Funkcjonariusze,  o których  mowa  w ust. 3,  nie  mogą  użyć  broni  palnej  w bezpośrednim  pościgu  za  osobą,
wobec której użycie tej broni było dopuszczalne w celu, o którym mowa w art. 45 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 24 maja
2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
5. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
3)  w art. 67:
a)  uchyla się ust. 1,
b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Minister  właściwy  do  spraw  finansów  publicznych  określi,  w drodze  rozporządzenia,  warunki
przyznawania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 66 ust. 1, uwzględniając zakres zadań
wykonywanych przez funkcjonariuszy lub rodzaje stanowisk.”;
4)  uchyla się art. 68 i art. 69;
5)  w art. 70 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1)  wykaz wyodrębnionych komórek organizacyjnych, o których mowa w art. 66 ust. 3, uwzględniając konieczność
właściwej realizacji zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 4–6;”;
6)  art. 71 otrzymuje brzmienie:
„Art. 71. W przypadku bezpośredniego zagrożenia przejęciem jednostki pływającej przez załogę innego statku
przepisy art. 66 ust. 1 i 3–5 stosuje się odpowiednio.”;
7)  w art. 75b ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Funkcjonariusze, o których mowa w art. 66 ust. 3, mają prawo do obserwowania i rejestrowania, przy użyciu
środków  technicznych,  obrazu  zdarzeń  w miejscach  publicznych  oraz  dźwięku  towarzyszącego  tym  zdarzeniom  –
wyłącznie w toku czynności podejmowanych w celu ustalenia sprawców oraz uzyskania dowodów przestępstw lub
przestępstw skarbowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4–6.”;

32)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228, z 2011 r. Nr 63,
poz. 322, Nr 73, poz. 390, Nr 117, poz. 677, Nr 134, poz. 779 i Nr 171, poz. 1016 oraz z 2012 r. poz. 362, 627, 707, 908 i 1544.
Dziennik Ustaw  – 38 –  Poz. 628

8)  w art. 102 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Funkcjonariusz  pełniący  służbę  w wyodrębnionych  komórkach,  o których  mowa  w art. 66  ust. 3,  albo
przewidywany  do  takiej  służby  może  być  poddany  testowi  sprawności  fizycznej,  badaniu  psychologicznemu  lub
badaniu psychofizjologicznemu, mającym na celu sprawdzenie jego przydatności do służby na danym stanowisku lub
w określonej komórce organizacyjnej.”.
Art. 80.  W ustawie  z dnia  9 kwietnia  2010 r.  o Służbie  Więziennej  (Dz. U.  Nr 79,  poz. 523,  z późn.  zm.
33)
)
wprowadza się następujące zmiany:
1)  art. 19 otrzymuje brzmienie:
„Art. 19. 1.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 11  pkt 1–6,  8,  9  i 11–14 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628), funkcjonariusze mogą użyć środków przymusu
bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 6–9, 11, pkt 12 lit. a, c i d oraz pkt 14 tej ustawy, lub
wykorzystać te środki.
2.  W przypadkach,  o których  mowa  w art. 45  pkt 1  lit. a,  b  i e,  pkt 2,  pkt 3  lit. a,  pkt 5  oraz  w art. 47  pkt 3
i 6 ustawy  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu  bezpośredniego  i broni  palnej,  funkcjonariusze  mogą  użyć
broni palnej lub ją wykorzystać.
3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania  odbywa  się  na  zasadach  określonych  w ustawie  z dnia  24 maja  2013 r.  o środkach  przymusu
bezpośredniego i broni palnej.”;
2)  uchyla się art. 20–22.
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i przepis końcowy
Art. 81. Postępowania  wszczęte  na  podstawie  art. 61 ustawy  zmienianej  w art. 73  i niezakończone  przed  dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się w dalszym ciągu na podstawie dotychczasowych przepisów.
Art. 82. Zaświadczenia  o ukończeniu  szkolenia  z zakresu  znajomości  pokładu  statku  powietrznego,  procedur
obowiązujących na pokładzie statku powietrznego, skutków użycia broni palnej lub broni gazowej na pokładzie statku
powietrznego,  sposobów  unieszkodliwienia  osoby  niebezpiecznej  bez  użycia  broni  palnej  lub  gazowej,  wydane  na
podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność na okres, na który zostały wydane.
Art. 83. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)  art.  23a  ust. 10 ustawy  zmienianej  w art. 58 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 23a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 58, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
2)  art.  18  ust. 8 ustawy  zmienianej  w art. 59 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 18 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 59, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
3)  art.  49  ust. 3 ustawy  zmienianej  w art. 62 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 49 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 62, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
4)  art.  41  ust. 3 ustawy  zmienianej  w art. 63 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 63, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
5)  art. 14h i art. 18 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 66 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 14h i art. 18 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 66, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
6)  art.  129  ust. 4 ustawy  zmienianej  w art. 67 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 129 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 67, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

33)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 238, poz. 1578, z 2011 r. Nr 112, poz. 654
i Nr 291, poz. 1707, z 2012 r. poz. 664 i 951 oraz z 2013 r. poz. 444.
Dziennik Ustaw  – 39 –  Poz. 628

7)  art.  26a  ust. 3 ustawy  zmienianej  w art. 68 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 26a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
8)  art.  116  ust. 8 ustawy  zmienianej  w art. 72 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 116 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
9)  art.  62  ust. 6 ustawy  zmienianej  w art. 73 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 62 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 73, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
10) art.  67  ust. 2 ustawy  zmienianej  w art. 79 zachowują  moc  do  dnia  wejścia  w życie  przepisów  wykonawczych
wydanych na podstawie art. 67 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 79, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
– nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 84. Minister  właściwy  do  spraw  wewnętrznych,  po  upływie  12 miesięcy  od  dnia  wejścia  w życie  niniejszej
ustawy, przedstawi Sejmowi i Senatowi ocenę jej funkcjonowania, w szczególności w zakresie zasadności i skuteczności
rozwiązań w niej przewidzianych.
Art. 85. Ustawa wchodzi w życie z dniem 5 czerwca 2013 r.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: B. Komorowski

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>